Η τριλογία της Νέας Υόρκης

Η Τ Ρ Ι Λ Ο Γ Ι Α Τ Η Σ Ν Ε Α Σ Υ Ο Ρ Κ Η Σ 22 την ανακούφιση στη φωνή, τη χειροπιαστή ηρεμία που φάνηκε να την καταλαμβάνει ξαφνικά. «Σωστά» είπε ο Κουίν. «Επιτέλους». Έκανε μια μικρή παύση ώστε να αφήσει τις λέξεις να κατασταλάξουν, τόσο για τον ίδιο όσο και για τον άλλον. «Τι μπορώ να κάνω για σας;» «Χρειάζομαι βοήθεια» είπε η φωνή. «Ο κίνδυνος είναι μεγά­ λος. Λένε ότι εσείς είστε ο καλύτερος για τέτοια πράγματα». «Εξαρτάται τι πράγματα εννοείτε». «Εννοώ θάνατο. Εννοώ θάνατο και φόνο». «Το φόρτε μου δεν είναι αυτό ακριβώς» απάντησε ο Κουίν. «Δεν βγαίνω στη γύρα για να σκοτώνω ανθρώπους». «Όχι» είπε νευρικά η φωνή. «Το αντίθετο εννοούσα». «Θέλει κάποιος να σας σκοτώσει;» «Ναι, να με σκοτώσει. Σωστά. Θα με δολοφονήσουν». «Και θέλετε να σας προστατεύσω εγώ;» «Να με προστατεύσετε, ναι. Και να βρείτε τον άνθρωπο που πρόκειται να το κάνει». «Εσείς δεν ξέρετε ποιος είναι;» «Ξέρω, ναι. Και βέβαια τον ξέρω. Δεν ξέρω όμως πού βρί­ σκεται». «Μπορείτε να μου πείτε κάτι γι’ αυτό το θέμα;» «Όχι τώρα. Όχι από το τηλέφωνο. Είναι μεγάλος ο κίνδυνος. Πρέπει να έρθετε από εδώ». «Τι θα λέγατε για αύριο;» «Ωραία. Αύριο. Αύριο νωρίς. Το πρωί». «Στις δέκα;» «Ωραία. Στις δέκα». Η φωνή τού έδωσε μια διεύθυνση στην Ανατολική 69η Οδό. «Μην το ξεχάσετε, κύριε Όστερ. Πρέπει να έρθετε». «Μην ανησυχείτε» είπε ο Κουίν. «Θα είμαι εκεί».