Η τριλογία της Νέας Υόρκης

Γ Υ Α Λ Ι Ν Η Π Ο Λ Η 21 ρα του Χάιντν Ο κόσμος της Σελήνης και την άκουσε από την αρχή ως το τέλος. Περίμενε, ολοένα περίμενε. Στις δύο και μισή ενέ­ δωσε επιτέλους και πήγε για ύπνο. Περίμενε ξανά την επόμενη νύχτα και τη μεθεπόμενη. Πά­ νω που ήταν έτοιμος να εγκαταλείψει το σχέδιό του, συνειδητο­ ποιώντας ότι είχε πέσει έξω σε όλες του τις εικασίες, το τηλέφω­ νο χτύπησε. Ήταν 19 Μαΐου. Θυμόταν την ημερομηνία επειδή ήταν η επέτειος του γάμου των γονιών του – ή θα ήταν αν ζούσαν οι γονείς του. Η μητέρα του κάποτε του είπε ότι τον συνέλαβε τη νύχτα του γάμου της. Πάντα τον γοήτευε αυτό το γεγονός –να μπορεί να επισημάνει την πρώτη στιγμή της ύπαρξής του– και επί χρόνια γιόρταζε αυτός προσωπικά τα γενέθλιά του εκείνη την ημέρα. Αυτή τη φορά ήταν κάπως νωρίτερα από τις άλλες δυο νύχτες –δεν είχε πάει ακόμη ούτε έντεκα– και, καθώς έπια­ σε το τηλέφωνο, σκέφτηκε ότι θα ήταν κάποιος άλλος. «Εμπρός;» Σιωπή και πάλι στην άλλη άκρη της γραμμής. Αμέσως ο Κουίν κατάλαβε ότι ήταν ο ξένος. «Εμπρός;» επανέλαβε. «Τι μπορώ να κάνω για σας;» «Ναι» είπε επιτέλους η φωνή. Ο ίδιος μηχανικός ψίθυρος, ο ίδιος απελπισμένος τόνος. «Ναι. Τώρα χρειάζεται. Χωρίς καθυ­ στέρηση». «Τι χρειάζεται;» «Να μιλήσω. Τώρα αμέσως. Να μιλήσω τώρα αμέσως. Ναι». «Και σε ποιον θέλετε να μιλήσετε;» «Πάντα στον ίδιο άνθρωπο. Τον Όστερ. Αυτόν που αυτοα­ ποκαλείται Πολ Όστερ». Αυτή τη φορά ο Κουίν δεν δίστασε. Ήξερε τι θα έκανε και τώρα που είχε έρθει η ώρα, το έκανε. «Εδώ Όστερ. Σας μιλά ο Όστερ». «Επιτέλους. Επιτέλους σας βρήκα». Μπορούσε να ακούσει