Η ώρα του εκτελεστή

Η Ω Ρ Α Τ Ο Υ Ε Κ Τ Ε Λ Ε Σ Τ Η 13 Θα ήταν αρκετά εύκολο να το κάνει τώρα. Το δύσκολο δεν ήταν η εκτέλεση, αν και ήταν πιο ζόρικο, πιο φασαριόζικο και πιο άτσαλο απ’ όσο φαντάζονταν οι περισσότεροι. Η πραγματική δοκιμασία ήταν η εκτέλεση χωρίς να σε πιάσουν. Ο Γουάιντενερ καθόταν στο γραφείο με την πλάτη στραμμένη στον Νικ. Άνοιξε την τηλεόραση, έβαλε έναν αγώνα μπάσκετ, τράβηξε κοντά τον φορητό υπολογιστή και έπιασε δουλειά. Ο Νικ πρόβαλε από τις σκιές. Μία κίνηση, μία προσεκτική ματιά και θα τον έβλεπε ο Γουάιντενερ. Σπάνια μπαίνουν όμως στον κόπο οι άνθρωποι να κοιτάξουν με προσοχή το γνώριμο σκη- νικό γύρω τους. Βαδίζουμε στα τυφλά στην καθημερινότητά μας. Αυτό ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι: να μείνει ακίνητος και αθόρυβος στον ίδιο χώρο με τον στόχο, παρά την αδρεναλίνη που κυλούσε στο κορμί του σαν τη φλόγα στο φιτίλι. Ο χρόνος ήταν το όπλο του· τους απομόνωνε. Ο Νικ κοίταξε από το παράθυρο την οικονόμο να φεύγει με το Honda της. Ο Μάλκολμ Γουάιντενερ θα αποκτούσε τη δική του θέση στα βιβλία της ιστορίας. Τελικά όμως δεν ήταν παρά ένας άνθρωπος, μόνος και ευάλωτος. Σε τόσο στενή παρακολούθηση, ήταν ανα- πόφευκτο να δημιουργηθεί κάποια συμπάθεια. Ο Νικ τη χρησι- μοποιούσε ως μέσο για να μπει στο μυαλό του στόχου του. Τώρα αποσυνδέθηκε. Ήταν απλώς μια δουλειά, και εκείνος ήταν επαγ- γελματίας. Η πύλη άνοιξε και έκλεισε. Είχε απομείνει ένας μόνο φύλακας, που ολοκλήρωνε την περιπολία του πριν πάει να ελέγξει τις ανα- φορές της ασφάλειας από το πόστο του στο σπιτάκι της πισίνας. Δεν υπήρχαν κάμερες εκεί. Ο Νικ βρισκόταν μέσα στο ιερό του. Είχε έρθει η ώρα. Πλησίασε τον Γουάιντενερ με αθόρυβα βήματα, στάθηκε πίσω του και έφερε τα δάχτυλα στη θήκη. Δεν τράβηξε μαχαίρι ή όπλο ο Νικ. Στο άλλο του χέρι κρατού-

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=