JENNIE GODFREY 26 «Θα ήταν πραγματικά τόσο τρομερό;» ρώτησε με ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του. Έκανε μια γκριμάτσα προς το βιβλίο των Πέντε Φίλων που ήταν ανοιχτό στα γόνατά μου. «Νόμιζα ότι σου άρεσαν οι περιπέτειες». Σήκωσα το βλέμμα μου έκπληκτη· ύπουλο χτύπημα να χρησιμοποιεί έτσι τα βιβλία εναντίον μου. «Και τι θα γίνει με το κρίκετ;» είπα. «Δεν μπορείς να υποστηρίζεις την ομάδα του Γιορκσάιρ αν δεν μένεις στο Γιορκσάιρ». Το κρίκετ ήταν η μόνη κοινή γλώσσα που είχαμε με τον μπαμπά. Οι περίπλοκοι κανόνες και η γλώσσα του παιχνιδιού είχαν αποτυπωθεί βαθιά στο μυαλό μου, εξαιτίας της εμμονής του με το άθλημα. Ένα από τα οικογενειακά αστεία ήταν ότι η μαμά και ο μπαμπάς παραλίγο να μην κάνουν παιδιά, επειδή αυτό θα τον εμπόδιζε να ταξιδεύει για να βλέπει την ομάδα του. Τελικά όμως, δεν ήμουν εγώ αυτή που θα τον εμπόδιζε. Αυτό που προσπαθούσα στην ουσία να του πω ήταν ότι υπήρχε ένας κανόνας, που έλεγε ότι, για να μπορείς να παίξεις στην ομάδα του Γιορκσάιρ, πρέπει να έχεις γεννηθεί στο Γιορκσάιρ. Ομοίως, για να μπορείς να υποστηρίζεις το Γιορκσάιρ, πρέπει να μένεις στο Γιορκσάιρ. Αλλά το ίδιο μου έκανε. Ο μπαμπάς κοίταξε το ρολόι του λες κι είχε ραντεβού με την μπίρα του. «Το Γιορκσάιρ δεν είναι αυτό που ήταν» μουρμούρισε και σηκώθηκε να φύγει. Ένιωσα σαν να έπεφτα πάλι από το τρενάκι του λούνα παρκ. «Εξαιτίας των φόνων;»
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=