JENNIE GODFREY 22 Ο μπαμπάς έτρωγε σιωπηλά την κρεατόπιτά του, με τα μάτια του προσηλωμένα στο φαγητό. Δεν έδειχνε ν’ ακούει όσο η θεία Τζιν επαναλάμβανε τα ίδια επιχειρήματα που είχε αναφέρει σε εμένα νωρίτερα, προσθέτοντας κάποια επιπλέον στοιχεία για τις γυναίκες που «παίρνουν αέρα τα μυαλά τους» και για κάτι που ονομάζεται «μετανάστευση», που φταίει για το ότι το Γιορκσάιρ «πάει κατά διαόλου». Αναστέναξε, με τις μπούκλες της να κουνιούνται ελαφρά. «Δεν ξέρω, βρε Όστιν. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι καλύτερα να τα παρατήσουμε όλα και να μετακομίσουμε στον νότο». Κοκάλωσα, με το πιρούνι μετέωρο. Άραγε σοβαρολογούσε; Στην οικογένειά μας οι νότιες κομητείες ισοδυναμούσαν με μια μοίρα χειρότερη κι από τον θάνατο. «Είμαστε από το Γιορκσάιρ πάππου προς πάππου» συνήθιζε να λέει η θεία Τζιν. «Οι χερσότοποι και τα εργοστάσια κυλούν στο αίμα μας εδώ και τόσες γενιές». Ακούμπησα το πιρούνι με την μπουκιά στο πιάτο, μου είχε κοπεί η όρεξη. Ο μπαμπάς σήκωσε το βλέμμα του. Προτού καλά καλά το σκεφτώ, οι λέξεις βγήκαν από το στόμα μου: «Δεν γίνεται να φύγουμε». Η ένταση της φωνής μου εξέπληξε ακόμα και μένα. Γύρισαν και οι δύο και με κοίταξαν. «Έτσι, ε;» είπε ο μπαμπάς με ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του. Η έκφραση της θείας Τζιν, ωστόσο, κάθε άλλο παρά χαμογελαστή ήταν.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=