JENNIE GODFREY 18 Τελικά ο μπαμπάς είπε: «Εεεε, είναι κάποια που βοηθάει την αστυνομία». «Θέλεις μια ζεστή σοκολάτα πριν πας για ύπνο;» με ρώτησε η θεία μου, με φωνή τραχιά σαν πέτρα, καθώς έβγαινε από το δωμάτιο, κάνοντάς μου νόημα να την ακολουθήσω. Όταν επέστρεψα, στην τηλεόραση έπαιζε κάτι εντελώς διαφορετικό και ήταν λες και η προηγούμενη συζήτηση δεν είχε γίνει ποτέ. Από εκείνη τη μέρα, ο Αντεροβγάλτης στοίχειωνε τις σκέψεις μου. Στο σχολείο, το κυνηγητό για φίλημα είχε μετατραπεί σε «κυνηγητό του Αντεροβγάλτη», ένα πολύ πιο τρομακτικό παιχνίδι, στο οποίο τα αγόρια της τάξης μου φορούσαν τα μπουφάν τους κουμπωμένα μόνο στον λαιμό, έτσι ώστε, όταν έτρεχαν, αυτά ανέμιζαν κι έμοιαζαν με φτερούγες αρπακτικών πουλιών. Ξεχύνονταν στο προαύλιο κυνηγώντας τα ομορφότερα κορίτσια –ανάμεσά τους και την καλύτερή μου φίλη, τη Σάρον–, τα οποία, με τη σειρά τους, διασκορπίζονταν ουρλιάζοντας. Αλλά δεν είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία στα θύματά του, μέχρι που, λίγες εβδομάδες πριν από τις εθνικές εκλογές, δολοφονήθηκε μια δεκαεννιάχρονη υπάλληλος εταιρείας στεγαστικών δανείων από το Χάλιφαξ, η Τζόζεφιν Γουίτακερ. Ο μπαμπάς είχε αφήσει την εφημερίδα πάνω στο τραπέζι της κουζίνας όταν έφυγε για την παμπ, κι εγώ πήγα να τη βάλω στη θέση της. Η θεία Τζιν δεν άντεχε την ακαταστασία. Αυτό που θυμάμαι περισσότερο ήταν οι εικόνες στο πρωτοσέλιδο: το χαμογελαστό πρόσωπο της Τζόζεφιν, με τα μεγάλα μάτια και τα πλούσια καστανά
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=