JENNIE GODFREY 16 ρωτήσω για ποιες δολοφονίες μιλούσε όμως. Όλοι στο Γιορκσάιρ ήξεραν ότι είχαμε τον δικό μας μπαμπούλα, που κυκλοφορούσε μ’ ένα σφυρί και μισούσε τις γυναίκες. Πρωτοάκουσα για τον Αντεροβγάλτη του Γιορκσάιρ δύο χρόνια πριν, όταν ήμουν σχεδόν δέκα χρονών. Εγώ, η μαμά, ο μπαμπάς και η θεία Τζιν καθόμασταν όλοι μαζί στο σαλόνι. Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που η θεία είχε έρθει να μείνει μαζί μας, κι εγώ προσπαθούσα να προσαρμοστώ σε αυτόν τον νέο τρόπο ζωής που είχε φέρει η παρουσία της στο σπίτι. Πάσχιζα συνεχώς να γίνομαι πιο διακριτική, αλλά, παρά τις καλές μου προθέσεις, τα στοιχεία της προσωπικότητάς μου εκδηλώνονταν με κάθε ευκαιρία. Οι ειδήσεις των εννέα έπαιζαν στη μικρή ασπρόμαυρη τηλεόραση, που βρισκόταν πάνω σε ένα ράφι. Η μαμά, ο μπαμπάς και η θεία Τζιν κάθονταν στον καναπέ και την κοιτούσαν με ευλάβεια, σαν να βρίσκονταν στην εκκλησία και να άκουγαν κάποιο κήρυγμα. Τα μαλλιά μου ήταν βρεγμένα μετά το καθιερωμένο εβδομαδιαίο λούσιμο κι έτσι κάθισα στην πολυθρόνα στην οποία συνήθως καθόταν η μαμά, όποτε κατέβαινε κάτω. Ήταν δίπλα στη σόμπα και ένιωθα τις αντιστάσεις να φωτίζουν και να ζεσταίνουν το πρόσωπό μου. Το υπόλοιπο δωμάτιο ήταν τόσο παγωμένο, που μπορούσες να δεις την ανάσα σου. Τα μάτια μου ήταν προσηλωμένα στις καφετί, πορτοκαλί και μουσταρδί δίνες του χαλιού μας –ίδιες με τα σχέδια που ζωγράφιζα στον σπειρογράφο που μου είχαν κάνει δώρο τα Χριστούγεννα–, όταν συνειδητοποίησα ότι η ατμόσφαιρα στο δωμάτιο είχε
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=