Η λέσχη των γριφολόγων

Η Λ Ε Σ Χ Η Τ Ω Ν Γ Ρ Ι Φ Ο Λ Ο Γ Ω Ν 23 Αρπάχτηκε από την άκρη του φέρετρου και πριν προλά- βει ν’ αλλάξει γνώμη, έγειρε τόσο που βρέθηκε μερικά εκα- τοστά μακριά από το πρόσωπο της Πίπα. «Έι, Πιπ…» Σιωπή. «Εγώ είμαι». Το κέρινο δέρμα της δεν ήταν μονάχα χλωμό αλλά υδα- ρές, σχεδόν διάφανο. Σαν φύλλο ζελατίνης. Μπορούσε να μετρήσει τις ρυτίδες που αναδύονταν από την άκρη των ματιών της σαν ηλιοκαμένες. Μπορούσε να δει πώς είχε κάνει το γραφείο κηδειών τα άδεια της μάγουλα να ροδί- σουν, της είχαν βάλει περίγραμμα στα χείλη, είχαν βάψει τις βλεφαρίδες της – έναν τόνο πιο σκούρο απ’ αυτό που έβαζε συνήθως. Κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια να σηκώσει το άλλο του χέρι ώστε να καταφέρει να δει σωστά μέσα στοφέρετρο, να ανασηκώσει τον αδύναμο καρπό της Πίπα και να τον απιθώσει στην ποδιά της και έπειτα να βάλει απαλά το χέρι του κάτω από το δικό της. Κι όταν το έκανε, το βάρος του χεριού της πάνω στο δικό του, η ψυχρότητά του, τον έκανε να νιώσει οικεία. Με κάποιον τρόπο τον ζέστανε. Πριν φύγει ο Κλέιτον έβγαλε από την πίσω τσέπη το σταυρόλεξο των Times της ημέρας (αρ. 27.122) και το άφησε να γλιστρήσει πάνω στη βελούδινη φόδρα κοντά στα πόδια της. Είχε σκεφτεί να το συμπληρώσει, αλλά δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί με τίποτα. Η θλίψη τον είχε αφήσει απο- χαυνωμένο, αν και συνήθως ακόμα και σε καλύτερες μέρες τα κρυπτικά δεν ήταν το ζενίθ του.