VIRGINIA WOOLF 26 συναισθήµατά τους, γιατί η κυρία Κίλµαν θα έκανε τα πάντα για τους Ρώσους, θα πέθαινε απ’ την πείνα για τους Αυστριακούς, αλλά στον εαυτό της επέβαλλε βάσανα κι αυτό το θεωρούσε καλό, τόσο αναίσθητη ήταν, πάντα ντυµένη µ’ αυτό το πράσινο αδιάβροχο. Χρόνος έµπαινε, χρόνος έβγαινε, εκείνη φορούσε το ίδιο αδιάβροχο· ίδρωνε· δεν υπήρχε περίπτωση να είσαι στο ίδιο δωµάτιο μαζί της για πέντε λεπτά και να µην σε κάνει να νιώσεις την ανωτερότητά της, τη δική σου κατωτερότητα· πόσο φτωχή ήταν· πόσο πλούσιος ήσουν εσύ· πως ζούσε σε µια τρώγλη χωρίς µαξιλάρι ή κρεβάτι ή χαλάκι ή οτιδήποτε άλλο, ότι η ψυχή της σκούριαζε από εκείνη την αδικία που είχε καρφωθεί µέσα της, την απόλυσή της απ’ το σχολείο στη διάρκεια του Πολέµου – φτωχό, πικραµένο, δυστυχισµένο πλάσµα! Γιατί δεν σιχαινόσουν την ίδια, αλλά την ιδέα της, που αναµφίβολα είχε συγκεντρώσει στοιχεία που δεν ανήκαν στην ίδια τη δεσποινίδα Κίλµαν· είχε γίνει ένα από κείνα τα φαντάσµατα που παλεύεις τη νύχτα· ένα από κείνα τα φαντάσµατα που µας καβαλικεύουν, κυρίαρχα και τυραννικά, και µας πίνουν το αίµα· γιατί, δίχως αµφιβολία, αν ριχνόταν πάλι το ζάρι, αν δέσποζε το µαύρο κι όχι το άσπρο, θα την αγαπούσε τη δεσποινίδα Κίλµαν! Αλλά όχι σ’ αυτόν τον κόσµο. Όχι. Την τριβέλιζε όµως που αναδευόταν µέσα της αυτό το κτηνώδες τέρας! που άκουγε κλαράκια να σπάνε κι ένιωθε οπλές να χώνονται στα βάθη εκείνου του πυκνόφυλλου δάσους, της ψυχής της· που δεν ήταν ποτέ αρκετά ικανοποιηµένη ή αρκετά σίγουρη, επειδή ανά πάσα στιγµή θ’ ανα-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=