Η ιστορία της Ο

Η Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Α Τ Η Σ Ο 35 τη να καθίσει σε μια μεγάλη πολυθρόνα – όπως εκείνες των οποίων η πλάτη γέρνει προς τα πίσω για το λούσιμο και μετά ξανασηκώνεται για το στέγνωμα των μαλλιών και το χτένι- σμα. Αυτό κρατάει πάντα τουλάχιστον μία ώρα. Και, όντως, κράτησε πάνω από ώρα, αλλά η Ο καθόταν σε τούτη την πολυθρόνα γυμνή, έχοντάς της απαγορεύσει να σταυρώσει τα πόδια της ή να πλησιάσει το ένα γόνατο με το άλλο. Και καθώς αντίκρυ της υπήρχε ένας μεγάλος καθρέφτης που κά- λυπτε ολόκληρο τον τοίχο, χωρίς να παρεμβάλλεται το πα- ραμικρό έπιπλο, κάθε φορά που το βλέμμα της έπεφτε στον καθρέφτη αντίκριζε το είδωλό της σ’ αυτή τη στάση, με τα πόδια ανοιχτά. Όταν η ετοιμασία και το βάψιμο τελείωσαν –έβαψαν τα βλέφαρα με απαλή σκιά, το στόμα με ζωηρό κόκκινο, την άλω και τις ρώγες του στήθους ρόδινες, τα χείλη του αιδοίου κοκκινωπά, την παρφουμάρισαν πλουσιοπάροχα στις μα- σχάλες, στην ήβη, στην πτυχή ανάμεσα στους γλουτούς, κάτω απ’ τα στήθη και στην κοιλότητα της κάθε παλάμης– την έβαλαν σε ένα δωμάτιο όπου ένας τριπλός καθρέφτης και ένας τέταρτος καθρέφτης στον απέναντι τοίχο τής επέ- τρεπαν να βλέπει το είδωλό της πανοραμικά. Της είπαν να καθίσει στο πουφ ανάμεσα στους καθρέφτες και να περιμέ- νει. Το πουφ ήταν καλυμμένο με μαύρη γούνα, που την τσιμπούσε λιγάκι, το χαλί ήταν μαύρο και οι τοίχοι κόκκινοι. Φορούσε κόκκινα πασούμια. Σ’ έναν απ’ τους τοίχους του μικρού μπουντουάρ, υπήρχε ένα μεγάλο παράθυρο που έβλεπε σ’ έναν υπέροχο μα σκοτεινό κήπο. Η βροχή είχε σταματήσει, τα δέντρα σάλευαν στο φύσημα του αγέρα, το φεγγάρι διέσχιζε το στερέωμα ανάμεσα απ’ τα σύννεφα. Δεν ξέρω πόση ώρα έμεινε στο κόκκινο μπουντουάρ, μήτε