Η ιστορία της Ο

Π Ο Λ Ι Ν Ρ Ε Α Ζ 36 κι αν ήταν στ’ αλήθεια μονάχη, όπως νόμιζε η ίδια, ή αν κάποιος την κοιτούσε μέσα από κάποιο κρυφό άνοιγμα στον τοίχο. Αλλά αυτό που ξέρω είναι πως, όταν οι δυο γυναίκες επέστρεψαν, η μία κρατούσε μια μεζούρα μοδιστρικής και η άλλη ένα καλαθάκι. Τις συνόδευε ένας άνδρας, ο οποίος φορούσε μακρύ βιολετή μανδύα με μανίκια εφαρμοστά στους καρπούς και φαρδιά στη μασχάλη· όταν ο άνδρας περ- πατούσε, ο μανδύας άνοιγε από τη μέση και κάτω. Τότε διέκρινες ένα είδος εφαρμοστού παντελονιού που κάλυπτε τις γάμπες και τους μηρούς του, αλλά άφηνε ελεύθερο το φύλο του. Αυτό το φύλο είδε κατ’ αρχάς η Ο, στο πρώτο του βήμα, κι έπειτα το μαστίγιο με τα πέτσινα λουριά που ήταν περασμένο στη ζώνη του· ύστερα είδε στο κεφάλι του τη μαύρη κουκούλα που έμοιαζε με μάσκα, καθώς μαύρο τούλι έκρυβε ακόμα και τα μάτια του – και, τέλος, ότι φορούσε μαύρα γάντια από φίνο σεβρό. Είπε στην Ο, μιλώντας της στον ενικό, να μείνει ακίνητη, και στις γυναίκες να κάνουν γρήγορα. Εκείνη που κρατούσε τη μεζούρα μέτρησε τον λαιμό και τους καρπούς της Ο. Μολονότι λεπτοκαμωμένα, ήταν πολύ συνηθισμένου μεγέθους. Εύκολα βρήκαν μες στο καλαθάκι που κρατούσε η άλλη γυναίκα το περιλαίμιο και τα βραχιόλια που ταίριαζαν στην Ο. Ήταν δε φτιαγμένα ως εξής: πολλά στρώματα λεπτού δέρματος (κάθε στρώμα ήταν αρκετά λεπτό, όλα μαζί δεν ξεπερνούσαν το ένα δάχτυλο σε πάχος) που έκλειναν με κούμπωμα, το οποίο σφάλιζε αυτό- ματα σαν λουκέτο και άνοιγε μονάχα με ένα συγκεκριμένο κλειδάκι. Δίπλα ακριβώς στο κούμπωμα, ενσωματωμένος στο δέρμα, ένας μεταλλικός χαλκάς, από όπου μπορούσες να πιάσεις το βραχιόλι αν ήθελες να το κρεμάσεις από κά- που· γιατί το βραχιόλι ήταν υπερβολικά σφιχτό στο χέρι,