Η ιστορία της Ο

Π Ο Λ Ι Ν Ρ Ε Α Ζ 32 τσοδέτες». Ζορίζεται λιγάκι, γιατί το ταξί πηγαίνει πιο γρή- γορα, και φοβάται μήπως ο οδηγός κοιτάξει προς τα πίσω και τη δει. Νιώθει κάπως περίεργα, αμήχανα, με τις κάλ- τσες κατεβασμένες και το μεταξωτό μεσοφόρι ν’ ακουμπάει απευθείας πάνω στους γυμνούς μηρούς της. Επιπλέον δε, οι ξεκουμπωμένες ζαρτιέρες γλιστρούν κι αυτές. «Βγάλ’ τες εντελώς» της λέει «και την κιλότα σου». Αυτό είναι εύκολο, αρκεί να φέρει τα χέρια της πίσω στη μέση και ν’ ανασηκω- θεί ελαφρώς. Της παίρνει από τα χέρια τις ζαρτιέρες και την κιλότα, ανοίγει την τσάντα, τα χώνει μέσα και της λέει: «Δεν πρέπει να κάθεσαι πάνω στο μεσοφόρι ή στη φούστα σου, βγάλ’ τα και κάθισε απευθείας στο κάθισμα». Το κάθι- σμα είναι από συνθετικό δέρμα, γλιστερό και κρύο, ενοχλη- τικό καθώς κολλάει πάνω στους μηρούς. Και ο άνδρας προ- σθέτει: «Βάλε ξανά τα γάντια σου». Το ταξί συνεχίζει την πορεία του, κι αυτή δεν τολμάει να ρωτήσει γιατί ο Ρενέ κάθεται ασάλευτος, σιωπηλός, μήτε και τι μπορεί να σημαί- νει για εκείνον το ότι παραμένει ακίνητη και βουβή, τόσο ξεγυμνωμένη και τόσο έτοιμη να προσφερθεί, με τα χέρια καλυμμένα απ’ τα μακριά της γάντια, μέσα σ’ ένα μαύρο αυτοκίνητο που την πηγαίνει στο άγνωστο. Δεν της έχει επι- βάλει ούτε και απαγορέψει τίποτα, αλλά εκείνη δεν τολμάει να σταυρώσει τα πόδια της μήτε να σμίξει τα γόνατά της. Τα γαντοφορεμένα χέρια της, απ’ τη μια και απ’ την άλλη πλευρά του κορμού της, ακουμπούν στο κάθισμα. «Εδώ» λέει ξάφνου εκείνος. Εδώ: το ταξί σταματάει σε μια όμορφη λεωφόρο, κάτω από ένα δέντρο –πλατάνι, σί- γουρα πλατάνι είναι–, μπροστά σ’ ένα κομψό μέγαρο που υψώνεται ανάμεσα στην αυλή και τον κήπο, θυμίζοντας εκείνα τα κομψά μέγαρα του Φομπούρ Σεν Ζερμέν. Οι φα-