Η ιστορία της Ο

Η Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Α Τ Η Σ Ο 47 σουμε. Πράγματι, με αυτό τον τρόπο, καθώς και με την αλυσίδα η οποία, στερεωμένη στον χαλκά του περιλαιμίου σας, θα σας κρατά σχεδόν καρφωμένη στο κρεβάτι σας πολ- λές ώρες την ημέρα, κάθε άλλο παρά να σας προκαλέσουμε πόνο, κραυγές ή δάκρυα επιζητούμε· θέλουμε να σας κά- νουμε να αντιληφθείτε, μέσω αυτού του πόνου, ότι είστε δέσμια και να σας διδάξουμε ότι είστε απολύτως ταμένη σε κάτι το οποίο σας ξεπερνά. Όταν φύγετε αποδώ, θα φοράτε στον παράμεσο ένα σιδερένιο δαχτυλίδι, το οποίο θα σας καθιστά αναγνωρίσιμη: θα έχετε μάθει μέχρι τότε να υπα- κούτε σ’ εκείνους που φέρουν το ίδιο διακριτικό – και αυτοί βλέποντάς το θα ξέρουν ότι, όσο συνηθισμένο και ευπρεπές κι αν είναι το ένδυμά σας, είστε πάντα γυμνή κάτω από τη φούστα σας, και αυτό είναι κάτι που το προορίζετε γι’ αυ- τούς. Εφόσον σας θεωρήσουν απείθαρχη, θα σας ξαναφέ- ρουν εδώ. Τώρα, θα σας οδηγήσουμε στο κελί σας». Όση ώρα μιλούσαν στην Ο, οι δυο γυναίκες που είχαν έρθει να την ντύσουν στέκονταν εκατέρωθεν του στύλου όπου την είχαν μαστιγώσει, αλλά δεν τον άγγιζαν, θαρρείς και τους προκαλούσε τρόμο ή τους το είχαν απαγορεύσει (και αυτό ήταν μάλλον το πιθανότερο)· όταν ο άνδρας από- σωσε τα λόγια του, προχώρησαν προς την Ο, η οποία κατά- λαβε ότι έπρεπε να σηκωθεί και να τις ακολουθήσει. Σηκώ- θηκε λοιπόν, παίρνοντας αγκαλιά τις φούστες της για να μη σκοντάψει, γιατί δεν ήταν συνηθισμένη στα μακριά φορέ- ματα και, επιπλέον, δεν αισθανόταν στέρεα πάνω στα υπερ- βολικά ψηλοτάκουνα και δίσολα πασούμια της, που τα συ- γκρατούσε στο πόδι της μονάχα μια σατινένια λωρίδα, σε χρώμα πράσινο, ολόιδιο με το φόρεμά της. Καθώς έσκυψε, γύρισε το κεφάλι της. Οι γυναίκες περίμεναν, οι άνδρες δεν