Η ιστορία της Ο

Π Ο Λ Ι Ν Ρ Ε Α Ζ 38 σαν. Ύστερα ο προβολέας έσβησε· οι γυναίκες έφυγαν. Όμως της ξανάδεσαν τα μάτια. Τότε της είπαν να προχωρή- σει, το έκανε τρικλίζοντας λιγάκι κι ένιωσε πως βρέθηκε μπροστά στο τζάκι, κοντά στο οποίο κάθονταν οι τέσσερις άνδρες· αισθάνθηκε τη ζέστη και, μες στη σιγαλιά, άκουγε το αργόσυρτο τριζοβόλημα των καυσόξυλων. Στεκόταν αντί- κρυ στη φωτιά. Δυο χέρια ανασήκωσαν την κάπα της, δυο άλλα κατέβηκαν κατά μήκος των γλουτών της, αφού πρώτα έλεγξαν το δέσιμο των βραχιολιών της· χέρια που δεν φο- ρούσαν γάντια, εκ των οποίων το ένα μπήκε μέσα της και απ’ τις δυο μεριές την ίδια στιγμή, τόσο απότομα, που εκείνη ούρλιαξε. Κάποιος από τους παρευρισκομένους γέ- λασε: «Γυρίστε τη, να βλέπουμε το στήθος και το αιδοίο». Τη γύρισαν, και η κάψα της φωτιάς ακουμπούσε τους γλου- τούς της. Ένα χέρι έπιασε το ένα της στήθος, ένα στόμα άρπαξε τη ρώγα του άλλου. Ξάφνου, η Ο έχασε την ισορρο- πία της κι έπεσε προς τα πίσω, σε ποια αγκαλιά; Της άνοι- ξαν τα πόδια και παραμέρισαν απαλά τα χείλη του αιδοίου· τρίχες άγγιξαν το εσωτερικό των μηρών της. Τους άκουσε να λένε ότι έπρεπε να τη βάλουν σε στάση γονατιστή. Και το έκαναν. Πονούσαν πολύ τα γόνατά της, επειδή δεν την άφηναν να πλησιάσει το ένα με το άλλο και, καθώς τα χέρια της ήταν δεμένα πισθάγκωνα, έγερνε κατ’ ανάγκη μπροστά. Της επέτρεψαν λοιπόν ν’ ανασηκώσει λίγο το κορμί της, μι- σοκαθισμένη στις φτέρνες όπως κάνουν οι καλόγριες. «Ποτέ δεν τη δέσατε;» «Όχι, ποτέ». «Ούτε τη μαστιγώσατε;» «Όχι, ποτέ, στην πραγματικότητα όμως…» Ήταν ο εραστής της εκείνος που απαντούσε. «Στην πραγματικότητα…» αποκρί- θηκε η άλλη φωνή. «Αν τη δένατε καμιά φορά, αν τη μαστι- γώνατε λίγο κι αυτή το απολάμβανε, όχι, αυτό δεν αρκεί. Το