Η συστημική θεωρία συνωμοσίας 43 ρική από την Αϊτή και θα στρατολογούσαν τους σκλάβους καθώς θα διάβαιναν τον Νότο. Παλιότερα, ο Μορς είχε στηρίξει τη Γαλλική Επανάσταση και χρειαζόταν να βρει μια δικαιολογία για τα παραστρατήματά της. Τελικά, συμπέρανε ότι δεν είχε κάνει ο ίδιος λάθος, αλλά είχε εξαπατηθεί από κάποια δολοπλόκο ελίτ. Τα κηρύγματά του τράβηξαν την προσοχή του πρώην προέδρου Τζορτζ Ουάσινγκτον, ο οποίος, σε ένα σπάνιο ολίσθημα από τη συνήθη ευθυκρισία του, έγραψε ότι ήταν απολύτως «ικανοποιημένος» που «το δόγμα των Πεφωτισμένων και οι αρχές του Ιακωβινισμού» είχαν φτάσει ως τις όχθες των ΗΠΑ. Φρόντισε ωστόσο να εξαιρέσει τους Μασόνους από την πλεκτάνη – μιας και ήταν Μασόνος ο ίδιος. Ο Φεντεραλιστής διάδοχος του Ουάσινγκτον στη θέση του προέδρου, Τζον Άνταμς, εκμεταλλεύτηκε την περιρρέουσα υστερία για να επιβάλει μια σειρά δρακόντειους νόμους κατά των «ξένων» και των πολιτικών του αντιπάλων. Ο πιο ψύχραιμος Τόμας Τζέφερσον, ο πρώτος Δημοκρατικός-Ρεπουμπλικάνος πρόεδρος του 1801, δεν θεωρούσε τον Βάισχαουπτ τίποτε παραπάνω από «ενθουσιώδη φιλάνθρωπο» και κατέκρινε το βιβλίο του Μπαρουέλ, θεωρώντας πως ήταν απλώς οι ασυναρτησίες κάποιου παράφρονος. Όπως θα περίμενε κανείς, οι ηττημένοι Φεντεραλιστές τον κατηγόρησαν ότι ήταν μέλος των Πεφωτισμένων, χρησιμοποιώντας εναντίον του τους στενούς του δεσμούς με τη Γαλλία. Η παράνοια
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=