ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ 30 νοϊκό ύφος όχι ως είδος πολιτικής, αλλά ως μια μεταμορφωτική ψευδοθρησκεία που καλύπτει τα πάντα. «Αυτοί που πιστεύουν ότι ξέρουν πώς να φέρουν τον παράδεισο επί της γης δεν μπορούν παρά να υιοθετήσουν θεωρίες συνωμοσίας» έγραφε ο φιλόσοφος Καρλ Πόπερ. «Μόνη εξήγηση για την αποτυχία τους να φέρουν αυτόν τον παράδεισο επί της γης είναι η υστεροβουλία του Διαβόλου, συμφέρον του οποίου είναι να συντηρήσει την κόλαση». Για τον Πόπερ, οι συστημικές θεωρίες συνωμοσίας προέρχονται από την εγκατάλειψη του Θεού: «Η Γη Του γεμίζει έτσι με διάφορους πανίσχυρους ανθρώπους και […] υποχθόνιες οργανώσεις άσκησης πίεσης, που κατηγορούνται ότι έχουν προσχεδιάσει […] όλα τα δεινά από τα οποία υποφέρουμε». Αυτός είναι ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους των θεωριών συνωμοσίας. Η πολιτική με δημοκρατικούς όρους στηρίζεται στην ειρηνική εξισορρόπηση αντικρουόμενων συμφερόντων. Βρίσκει έρεισμα στην ιδέα ότι όλοι μας είμαστε πρόθυμοι να συμβιβαστούμε και να αποδεχτούμε κάτι λιγότερο από την απόλυτη νίκη. Οι θεωρίες συνωμοσίας στηρίζονται, όμως, στην αέναη μάχη ανάμεσα στο Καλό και το Κακό, όπου η συνθηκολόγηση ισούται με προδοσία. «Μιας και το διακύβευμα είναι πάντοτε η σύγκρουση ανάμεσα στο απόλυτο Καλό και το απόλυτο Κακό» έγραψε ο Ρίτσαρντ Χόφστατερ, «η αρετή που χρειαζόμαστε δεν είναι η προθυμία να συμβιβαστούμε αλλά η βούληση
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=