Η ανατροπή

Η ΑΝΑ Τ ΡΟΠΗ 13 δοσης και, όπως αναμενόταν, εισέπραξε το φιλοδώρημά του. Κατέβηκε, κατρακύλησε σχεδόν στις μαρμαρένιες σκάλες, καβάλησε το ποδήλατο κι επέστρεψε στο Ταχυ- δρομείο όσο πιο γρήγορα γινόταν. Ξεκλειδώνοντας την εξώθυρα, κοίταξε βιαστικά το ρολόι του, είχε απουσιάσει είκοσι λεπτά, μπήκε σχεδόν με ορμή και σφάλισε με βρόντο πίσω του την πόρτα. Έριξε μια ανήσυχη ματιά αστραπιαία γύρω γύρω, τα βρήκε όλα εντάξει, ξεφύσηξε ικανοποιημένος και γύρισε ξανά μες στον ρυθμό του. Ο κύριος διευθυντής ασφαλειών φυλλομέτρησε τα τη- λεγραφήματα σφηνώνοντας στη μύτη τα γυαλιά του και ζήτησε συγγνώμη από τον επισκέπτη του καληνυχτίζοντάς τον. Έτσι κι αλλιώς είχαν ολοκληρώσει και η συζήτηση είχε ξεστρατίσει στη γενικότερη πολιτική κατάσταση και στις προοπτικές του εμπορίου. Με το ύφος του διευθυντή που ποτέ δεν χάνει την ψυχραιμία του –τον βοηθούσε και το ξερακιανό παρουσιαστικό του– αλλά κι ούτε περιφρο- νεί τον χρόνο που κυλάει, βγήκε στον κεντρικό διάδρομο και πήρε το ένα κατόπιν του άλλου τα γραφεία που δουλεύανε ακόμη. Κοντοστεκόταν στη θύρα, ξερόβηχε για να τραβήξει την προσοχή των υπαλλήλων του και ανήγγελλε: «Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως παραι- τήθηκε», και μ’ ένα νόημα, μια χειρονομία, όπου χρεια- ζόταν μ’ έναν παραπανίσιο λόγο, πέρναγε την εντολή για ό,τι όφειλε καθένας τους να πράξει. Φώναξε στη συνέχεια τους τρεις τμηματάρχες στο γραφείο του. Από τον πρώ- το ζήτησε να συντάξει μια καταχώριση για τις εφημερίδες και να προλάβει οπωσδήποτε τα φύλλα της επομένης.