Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων
h Κ άθοδοσ στη Φ ωλιά του κυριου Κ ουνελου 13 ενός μεγάλου διαδρόμου που ανοιγόταν μπροστά της, ο Λευκός Κούνελος έτρεχε ολοταχώς. Η Αλίκη δεν είχε ούτε λεπτό για χάσιμο, όρμησε λοιπόν ξοπίσω του όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Λίγο πριν τον δει να στρίβει σε μια γωνία, πρόλαβε ν’ ακού- σει αυτά τα λόγια: «Μα τ’ αυτιά και τα μουστάκια μου, πόσο πέρασε η ώρα!» Μια στιγμή αργότερα, έστριψε κι εκείνη στη γωνία και κατέληξε σε μια μακρό- στενη χαμηλοτάβανη αίθουσα, που τη φώτιζαν μια σειρά λάμπες κρεμασμένες από την οροφή. Ο Κούνελος είχε εξαφανιστεί! Γύρω γύρω η αίθουσα είχε πολλές πόρτες. Μία μία η Αλίκη προσπάθησε να τις ανοίξει, αλλά ήταν όλες κλειδωμένες. Στενοχωρημένη, γύρισε πάλι πίσω. Ενώ ανα- ρωτιόταν πώς θα κατάφερνε να βγει, βρέθηκε δίπλα σ’ ένα μικρό τραπέζι με τρία πόδια, φτιαγμένο ολόκληρο από συμπαγές γυαλί. Πάνω στο τραπέζι ήταν ακουμπι- σμένο ένα μικροσκοπικό χρυσό κλειδί. Αμέσως η Αλίκη σκέφτηκε ότι αυτό το κλειδί πρέπει να άνοιγε κάποια από τις πόρτες. Αλίμονο! Είτε οι κλειδαριές ήταν υπερβο- λικά μεγάλες είτε το κλειδί ήταν υπερβολικά μικρό, πάντως καμία κλειδαριά δεν άνοιξε. Στο τέλος ωστόσο η Αλίκη τράβηξε μια κουρτίνα και από πίσω βρήκε μια πόρτα που δεν είχε ακόμη προσέξει. Μια πορτούλα τοσοδά μικρή, με ύψος γύρω στους σαράντα πόντους και με μια μικροσκοπική κλειδαριά. Η Αλίκη έβαλε μέσα το κλειδί. Προς μεγάλη της χαρά, εκείνο ταίριαζε απόλυτα και η πόρτα άνοιξε! Το κοριτσάκι γονάτισε για να δει καλύτερα. Στενό σαν ποντικότρυπα, ένα μικρό πέρασμα οδηγούσε στον πιο υπέροχο κήπο που μπορούσε κανείς να φανταστεί. Τι όμορφα που θα ήταν να μπορούσε να βγει από αυτή τη θλιβερή αίθουσα, να περ- πατήσει ανάμεσα σ’ αυτά τα ολάνθιστα παρτέρια με τα λαμπερά χρώματα και να καθίσει πλάι στα σιντριβάνια με το δροσερό νερό! Η Αλίκη όμως δεν μπορούσε καν να περάσει το κεφάλι της από το άνοιγμα… «Αλλά ακόμα κι αν χωρούσε» σκέφτηκε «σε τι θα μου χρησίμευε, αφού έπειτα θα σφήνωναν οι ώμοι μου. Αχ, πόσο θα ήθελα να μπορούσα να μαζευτώ σαν πτυσ- σόμενο τηλεσκόπιο! Θαρρώ πως θα τα κατάφερνα, αν ήξερα μονάχα από πού ν’ αρχίσω…» Βλέπετε, είχαν ήδη συμβεί τόσο πολλά απίστευτα πράγματα, που η Αλίκη είχε αρχίσει να πιστεύει ότι τίποτα, ή σχεδόν τίποτα, δεν ήταν αδύνατον. Προφανώς δεν είχε κανένα νόημα να περιμένει μπροστά στην πορτούλα. Η Αλί- κη την έκλεισε και ξαναγύρισε προς το γυάλινο τραπέζι, ελπίζοντας να βρει κάτι άλλο, ίσως ένα καινούριο κλειδί ή ένα βιβλίο, που να της εξηγεί πώς μπορεί κανείς
Made with FlippingBook
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=