Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων

h Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων 12 (Η Αλίκη δεν είχε την παραμικρή ιδέα τι ήταν το γεωγραφικό πλάτος και μήκος, αλλά ήταν τόσο όμορφες λέξεις, τόσο εντυπωσιακές όταν τις πρόφερες!) «Λες να διασχίσω όλη τη Γη, απ’ τη μια άκρη ως την άλλη;» ξανάρχισε αμέσως. «Φαντάσου πλάκα που θα είχε, να βρεθώ ανάμεσα σ’ εκείνους τους ανθρώπους που περπατούν με το κεφάλι προς τα κάτω! Τους λέμε Αντιπατείς , νομίζω. Ή μήπως Αντι- παθείς ;» (Αυτή τη φορά, η Αλίκη χάρηκε που δεν υπήρχε κοινό γύρω της, γιατί αντι- λαμβανόταν ότι καμία από αυτές τις λέξεις δεν ήταν η σωστή!) «Φυσικά, θα πρέπει να τους ρωτήσω πώς λένε τη χώρα τους. “Συγγνώμη, κυρία μου, βρίσκομαι στην Αυστραλία ή στη Νέα Ζηλανδία;”» (Και καθώς έλεγε αυτά τα λόγια, προσπάθησε να υποκλιθεί: φανταστείτε πώς μπορεί να υποκλιθεί ένα κοριτσάκι την ώρα που πέφτει στο κενό! Εσείς θα τα καταφέρνατε;) «Και η κυρία θα σκεφτεί ότι είμαι ένα πολύ κουτό παιδί! Όχι, καλύτερα να μη ρωτήσω τίποτα. Ίσως δω το όνομα της χώρας γραμμένο σε κάποια ταμπέλα». Η Αλίκη έπεφτε, έπεφτε ολοένα και πιο κάτω. Και ξανάρχισε να μιλάει, μια και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει. «Θα λείψω πολύ στην Ντάινα απόψε, αυτό είναι σίγουρο!» (Η Ντάινα ήταν η γάτα της.) «Ελπίζω κάποιος να σκεφτεί να της δώσει το πιατάκι της με το γάλα στις τέσσερις. Γλυκιά, μικρή μου Ντάινα, πόσο θα ήθελα να είσαι εδώ, μαζί μου! Πι- στεύω πως δεν υπάρχουν ποντίκια σ’ αυτό το πηγάδι, αλλά σίγουρα θα μπορούσες να πιάσεις καμιά νυχτερίδα. Μοιάζουν πολύ με ποντίκια οι νυχτερίδες. Άραγε όμως, τρώνε οι γάτες τις νυχτερίδες; Δεν έχω ιδέα…» Ξαφνικά, εντελώς νυσταγμένη, η Αλίκη επανέλαβε σαν σε όνειρο: «Άραγε οι γάτες να τρώνε τις νυχτερίδες;» και ύστερα: «Άραγε οι νυχτερίδες να τρώνε τις γάτες;». Ανίκανη να απαντήσει σ’ αυτές τις δυο ερωτήσεις, κατάλαβε ότι είχε αρχίσει να την παίρνει ο ύπνος. Είχε αρχίσει να ονειρεύεται πως περπατούσε με την Ντάινα κρατώντας την αγκαζέ απ’ το ποδάρι και πως τη ρωτούσε τελείως σοβαρά: «Έλα, Ντάινα, πες μου την αλήθεια: έχεις φάει ποτέ σου νυχτερίδα;» όταν ξαφ- νικά –μπαμ!– προσγειώθηκε πάνω σ’ έναν σωρό από κλαδιά και ξερά φύλλα και η πτώση της έλαβε τέλος. Χωρίς να έχει χτυπήσει πουθενά, η Αλίκη σηκώθηκε όρθια και έστρεψε το βλέμμα της ψηλά. Όλα ήταν θεοσκότεινα πάνω από το κεφάλι της. Από την άλλη, στην άκρη

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=