15 λειώσει το κακάο τους, τα δημητριακά τους ή οτιδήποτε άλλο. «Έι!» φώναξα στην Τερέζα, όταν την είδα να έρχεται προς το μέρος μας μαζί με τη Μίριαμ και τη Λιν. Μου έκανε νόημα, αλλά το βλέμμα της πήγε αμέσως στην Πόλι και χαμογέλασε κοιτώντας κάτω. Κοίταξα την Πόλι – είχε ακριβώς την ίδια έκφραση. «Καλύτερα να βιαστείτε!» είπε η Μίριαμ. «Ο μπουφές του πρωινού κοντεύει να αδειάσει». Ο Μπεν επιτάχυνε αμέσως. Η Πόλι κι εγώ δυσκολευτήκαμε να τον προλάβουμε κατεβαίνοντας τα σκαλιά προς την τραπεζαρία Μόλις φτάσαμε, ο Μπεν συνειδητοποίησε έντρομος ότι είχαν ήδη σερβίρει τις τηγανίτες. «Δεν το πιστεύω!» Έχωσε το κεφάλι του στον διπλανό χώρο, όπου ο μάγειρας είχε ήδη αρχίσει να ξύνει κατσαρόλες και τηγάνια. «Δεν έμεινε ούτε μία τηγανίτα; Περίμενα μήνες για να έρθει η ώρα να τις ξαναφάω! Και τώρα; Τι θα φάω τώρα για πρωινό;» Πίσω από την πόρτα της κουζίνας άκουσα το βροντερό γέλιο του μάγειρα, πριν του προτείνει ψωμί ολικής άλεσης με μαρμελάδα – από αυτό είχαν μείνει άπειρες ποσότητες. Η μέρα του Μπεν δε θα μπορούσε να έχει ξεκινήσει χειρότερα. Όμως το διπλό κακάο με σαντιγί –που ο μάγειρας του έδωσε ως αντάλλαγμα για το κομπλιμέντο του– φάνηκε να τον πείθει να μην τα βάψει όλα μαύρα. «Τελικά ποια ήταν τα νέα που έχασα στην τελετή έναρξης;» ρώτησα την Πόλι. «Α, τίποτα σπουδαίο. Απλώς θα έχουμε εδώ μαθητές
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=