Η Ακαδημία των Αρωμάτων 1: Η ανακάλυψη των ταλέντων

λίκων για ποιο λόγο ο μπαμπάς δεν έμενε πια μαζί μας. Συνοψίζοντας: Δεν αγαπιόνταν πια όπως παλιά. Έτσι ο μπαμπάς είχε φύγει από το σπίτι και τον έβλεπα πια κά- να δυο φορές τον μήνα. Αυτό ήταν δική μου απόφαση όμως, γιατί προτιμούσα να μένω με τη μαμά. Στο καινού- ριο σπίτι του μπαμπά υπήρχε ξεχωριστό δωμάτιο για μένα βέβαια, αλλά υπήρχε επίσης και η καινούρια του φιλενάδα. Έτσι λοιπόν προσπαθούσα να τον επισκέπτο- μαι μόνο όταν ήταν μόνος του. Πράγμα που δε συνέβαι- νε και τόσο συχνά. Η μαμά άνοιξε τον κατάλογο και με έβγαλε από τις σκέψεις μου. «Λέω να φάμε κάτι που δεν έχουμε ξαναδο- κιμάσει ποτέ! Κάτι που ποτέ δε θα παραγγέλναμε, γιατί ακούγεται πολύ ασυνήθιστο. Τι λες; Ταιριάζει γάντι με την εισαγωγή σου σε ένα εντελώς ασυνήθιστο σχολείο». Χαμογέλασα. Αυτή ήταν η μαμά μου στα καλύτερά της. Κάπως τρελούτσικη, με την καλή έννοια. Μπορεί να μην ενθουσιαζόταν με τα μαγικά αρώματα, ήξερα όμως ότι θα με υποστήριζε σε κάθε μου βήμα. «Εντάξει» συμφώνησα. «Αλλά μόνο αν αφήσεις εμένα να σου διαλέξω πιάτο και το αντίστροφο. Γιατί αλλιώς θα κάνεις ζαβολιές πάλι, και θα καταλήξουμε να τρώμε εγώ σαλιγκάρια με σκόρδο και εσύ μια πεντανόστιμη πίτσα». Η μαμά ανασήκωσε τα φρύδια με επιτηδευμένη αγα- νάκτηση. «Ποτέ δε θα έκανα ζαβολιά!» είπε και άρχισε να μελετά τον κατάλογο. Τελικά παρήγγειλα ένα μείγμα από μελιτζάνες, με 20

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=