Η Ακαδημία των Αρωμάτων 1: Η ανακάλυψη των ταλέντων

μένες μέσα στα αρώματα. Τώρα θα είχα την ευκαιρία να γίνω κορυφαία sentifleur κάποια μέρα. Δίπλωσα την αίτηση και βγήκα από το δωμάτιο. «Μή- πως έχεις ένα γραμματόσημο;» φώναξα στη μαμά, που βρισκόταν στην άλλη άκρη του σπιτιού. Η μαμά καθόταν στο τραπέζι της κουζίνας και μπρο- στά της υψώνονταν πύργοι από χαρτιά. Τα ξανθά μαλλιά της ήταν ακόμη βρεγμένα από το ντους και τα είχε πια- σμένα σε αλογοουρά. «Ακόμη εδώ είσαι εσύ;» ρώτησε. «Σε λίγο δε χτυπάει το κουδούνι σας;» Έστρεψα το βλέμμα προς τα πάνω με αγανάκτηση. Η μαμά πάντα με έστελνε πολύ νωρίς στο σχολείο. Αν ήταν στο χέρι της, θα έφτανα καθημερινά στο σχολείο προτού καν ανοίξει. Μάλλον το έκανε γιατί και η ίδια μισούσε να τη στή- νουν και να την κάνουν να περιμένει. Η μαμά έλεγε πως, όταν στήνουμε κάποιον, είναι σαν να του λέμε πως δεν έχουμε πολλή όρεξη να περάσουμε χρόνο μαζί του. Και είναι άσχημο να λες στον άλλον κάτι τέτοιο, είτε με τα λόγια είτε με τις πράξεις σου. Εμένα μου φαίνονταν υπερ- βολικά όλα αυτά. Παρόλο που τελικά συμμεριζόμουν απολύτως τη γνώμη της κάθε φορά που κάποιος έστηνε εμένα. Τέλος πάντων, η μαμά μπορεί να το έλεγε αυτό και επειδή πάντα της άρεσε να προγραμματίζει με ακρί- βεια την κάθε της κίνηση. Μόνο χάρη στον προγραμμα- τισμό της τα καταφέρναμε τόσο καλά οι δυο μας. Παρά την κατάσταση στην οποία βρισκόμασταν. Η κατάσταση στην οποία βρισκόμασταν. 16

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=