11 νο γοτθικό καμπαναριό υψωνόταν ορθό και αποκοιμισμένο. Ίσως μου δίνει όση ευχαρίστηση μπορώ στην τωρινή κατάστασή μου να γευτώ το να ξαναφέρνω με κάθε λεπτομέρεια στον νου μου αναμνήσεις από το σχολείο και τις έγνοιες του. Βυθισμένος στη δυστυχία καθώς είμαι –ναι, δυστυχία, αλίμονο! και πόσο χειροπιαστή!–, ας μου συγχωρεθεί που αναζητώ ανακούφιση, όσο μικρή και προσωρινή κι αν είναι, στη θύμηση κάποιων σκόρπιων περιστατικών. Αν και είναι εντελώς τετριμμένα, ακόμα και γελοία αυτά καθαυτά, έχουν στη φαντασία μου προεξάρχουσα σπουδαιότητα, γιατί συνδέονται με μια εποχή και έναν τόπο στους οποίους αναγνωρίζω τις πρώτες διφορούμενες προειδοποιήσεις για ένα πεπρωμένο που στη συνέχεια θα σκοτείνιαζε ολότελα τη ζωή μου. Ας τα ανακαλέσω λοιπόν.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=