10 μου λίγα μπορούσαν να κάνουν για να ελέγξουν τη ροπή προς το κακό που με χαρακτήριζε. Κάποιες ανίσχυρες και άστοχες προσπάθειές τους είχαν καταλήξει σε πλήρη αποτυχία γι’ αυτούς, και φυσικά σε ολοκληρωτικό θρίαμβο για μένα. Έκτοτε, ο λόγος μου ήταν νόμος στο σπίτι· και σε μια ηλικία που λίγα παιδιά ξεφεύγουν από τα πατρικά ηνία, εγώ είχα αφεθεί αποκλειστικά στις παραινέσεις της βούλησής μου και είχα γίνει, κάθε άλλο παρά τύποις, ο κύριος των πράξεών μου. Οι πρώτες μου αναμνήσεις από τη σχολική ζωή συνδέονται μ’ ένα μεγάλο, δαιδαλώδες ελισαβετιανό οίκημα σ’ ένα καταχνιασμένο χωριό της Αγγλίας πνιγμένο σε γιγάντια, παραμορφωμένα δέντρα, όπου όλα τα σπίτια ήταν παμπάλαια. Ήταν στ’ αλήθεια τόπος ονειρικός που ηρεμούσε την ψυχή αυτή η γηραλέα, παλιά κωμόπολη. Ακόμα και τούτη τη στιγμή νιώθω με τη φαντασία μου την αναζωογονητική δροσιά των βαθύσκιωτων δρόμων της, εισπνέω το άρωμα των θάμνων και των λουλουδιών της, και με συνεπαίρνει ξανά μια ακαθόριστη αγαλλίαση στο άκουσμα της βαθιάς, υπόκωφης φωνής της καμπάνας, που σπάει κάθε ώρα, με βλοσυρό και αιφνίδιο βόμβο, τη σιγαλιά του σύθαμπου, μέσα στο οποίο το ρημαγμέ
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=