ΒΕΝΕΤΙΑ 35 γεννά ευρεσιτεχνίες, με επιμονή και υπομονή, ύστερα από πολλές αποτυχημένες απόπειρες, βρήκαν τον τρόπο: Κάρφωναν πασσάλους στον βυθό της λασπώδους λιμνοθάλασσας, για να λειτουργήσουν ως θεμέλια των κτισμάτων. Σε κάποιες περιπτώσεις, ο αριθμός αυτών των πασσάλων έφτανε το ένα εκατομμύριο! Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Santa Maria della Salute, η οποία κατασκευάστηκε το 1630 προς τιμήν της Παναγίας, που λύτρωσε την πόλη από την πανούκλα, και στέκεται στην κορυφή ενός εκατομμυρίου ξύλινων δοκών. Ο λόγος που πολλές από αυτές παραμένουν άθικτες μέχρι σήμερα, στηρίζοντας ακόμη κτίρια από τούβλα ή πέτρα, είναι ότι σε συνθήκες μειωμένου οξυγόνου το ξύλο δεν σαπίζει εύκολα· αντιθέτως, εξαιτίας της συνεχούς ροής του πλούσιου σε μέταλλα νερού, αποκτά δομή και αντοχή πέτρας. Οι Βενετοί το γνώριζαν αυτό και έφεραν ξύλα από τη δυτική Σλοβενία (εξού και τα σημερινά απογυμνωμένα εδάφη στην περιοχή Κρας), από την Κροατία (με αποτέλεσμα τις γυμνές πλαγιές του Βέλεμπιτ) και από το νότιο Μαυροβούνιο, χτίζοντας πάνω σε αυτά τα σπίτια τους. Το 639 μ.Χ., μάλιστα, κατασκεύασαν τον πρώτο τους καθεδρικό ναό. Παρά τις συνεχείς αποτυχημένες προσπάθειες, εξαιτίας του εδάφους που υποχωρούσε, αναγκάζοντάς τους να ξαναχτίζουν κάθε κτίριο από την αρχή, οι Βενετοί δεν το έβαλαν κάτω. Πάνω σε αυτά τα ασταθή θεμέλια, και με οδηγό την ακατάπαυστη ανάγκη για επιβίωση, χτίστηκε η Βενετία. Η πόλη υψώθηκε ενάντια στη δύναμη της θάλασσας και της πλημμυρίδας, την οποία μάλιστα οι κάτοικοί της αξιοποίησαν για την ευκολότερη φορτοεκφόρτωση των
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=