9  ¾¶ÇºÂ È ¿ºÌÂÌÆ·Ð Το πρόβλημα όταν γράφεις για τον φασισμό είναι πως κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει τι ακριβώς είναι. Στη λαϊκή συνείδηση έχουν κυριαρχήσει δύο εκδοχές του. Η πρώτη είναι ζωηρή και τερατώδης – ένα ταξίδι στα βάθη της ανθρώπινης κακίας. Ο Αδόλφος Χίτλερ να κραυγάζει τις βίαιες φαντασιώσεις του από το βήμα. Ο Μπενίτο Μουσολίνι να ατενίζει ένα πλήθος που ζητωκραυγάζει. Οι φάμπρικες του θανάτου. Οι ανεγκέφαλοι τραμπούκοι. Η μηχανοποίηση του ανθρώπου. Η δεύτερη είναι ευρύτερη, ρηχότερη, πιο διαδεδομένη. Είναι μια φτηνή προσβολή που την αμολάμε χωρίς δεύτερη σκέψη όταν συναπαντιόμαστε με κάποιον που μας μοιάζει αυταρχικός: έναν ανελεύθερο πολιτικό, έναν
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=