Ελευθερία

Ευτυχισμένα παιδικά χρόνια 19 Ινστιτούτο Φυσικής Χημείας της Ακαδημίας Επιστημών της ΛΔΓ. Για δουλειά, ούτε λόγος· πού να δουλέψει κανείς… Άφησα τα πάντα όπως τα βρήκα και, φυσικά, δεν υπήρχε περίπτωση να ολοκληρώσω το κεί- μενο της διάλεξης που γι’ αυτήν είχα επιστρέψει από τη Δύση νωρίς το προηγούμενο βράδυ. Όλοι ήμασταν βέβαια σ’ αυτή την κατάσταση, όχι μόνο εγώ. Μιλούσαμε, τα λέγαμε, τα κουβεντιάζαμε, ξανά και ξανά. Στη διάρκεια του πρωινού μού τηλεφώνησε στο ινστιτούτο η αδελφή μου, η οποία δούλευε εκείνο το διάστημα ως εργοθεραπεύτρια στο πολυϊα- τρείο των οικοδόμων, και κανονίσαμε να επισκεφτούμε αργότερα το απόγευμα έναν παλιό της φίλο στο Δυτικό Βερολίνο, τον οποίο είχε γνωρίσει μέσω γνωστών λίγα χρόνια νωρίτερα. Μας φαινόταν απίστευ- το που μπορούσαμε έτσι ξαφνικά να πάμε απλώς να τον δούμε. Όλη τη μέρα δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου τις κουβέ- ντες των συνοριοφυλάκων που είχα ακούσει στο Ες-Μπαν εκείνο το πρωί. Επιτέλους , σκέφτηκα, επιτέλους οι στρατιώτες αυτοί και οι αξιωματι- κοί τους δεν έχουν πλέον εξουσία πάνω σου. Επιτέλους δεν έχουν πια εξου- σία πάνω στην οικογένειά σου . Για είκοσι οκτώ ολόκληρα χρόνια το Τείχος του Βερολίνου δεν είχε χωρίσει μόνο την οικογένειά μου, προ- καλώντας τόσο πόνο στους γονείς μου, αλλά και την οικογένεια του συζύγου μου Γιόαχιμ Ζάουερ· αμέτρητοι άνθρωποι σε Ανατολή και Δύση είχαν την ίδια μοίρα μ’ εμάς. Τώρα πια οι στρατιώτες αυτοί δεν μπορούσαν πλέον να μας εμποδίζουν να κυκλοφορούμε ελεύθερα. Ταυτόχρονα, όμως, έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται κι αυτή την κουβέντα που είχε πει ο στρατιώτης στο Ες-Μπαν: λόγο ύπαρξη ς· πώς θα έμοιαζε, αλήθεια, η δική μου ζωή, η ζωή της οικογένειάς μου, των φίλων μου και των συναδέλφων μου έπειτα από κείνη τη νύχτα; Τι αξία θα είχαν οι εμπειρίες, η εκπαίδευση, οι δεξιότητες, τα επιτεύγματα και οι ιδιωτικές μας αποφάσεις στο μέλλον; Ήμουν 35 ετών. Μόνο 35 ετών; Ήδη 35 ετών; Τι θα έμενε απ’ όλα αυτά και τι όχι; Γεννήθηκα στο Αμβούργο στις 17 Ιουλίου 1954, πρωτότοκο παιδί της Χέρλιντ και του Χορστ Κάσνερ. Ο πατέρας μου, γιος του Λούντβιχ Καζμίερτσακ –με καταγωγή από το Πόζναν, που μετακόμισε στο Βερο- λίνο στις αρχές της δεκαετίας του 1920– και της συζύγου του Μαργκα-