Δείξε θάρρος: Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς

23 Το κάλεσμα που φοβόμαστε Ακόμα και όταν ήταν πολύ μικρή για να το αντιληφθεί, η Φλόρενς Νάιτινγκεϊλ ήταν ατρόμητη. Έχει διασωθεί μια μικρή ζωγραφιά από τα παιδικά της χρόνια. Μια θεία της απαθανάτισε τη Φλόρενς να περπατά με τη μητέρα της και την αδερφή της, σε ηλικία τεσσάρων ετών περίπου. Η μεγαλύτερη αδερφή έχει γραπώσει το χέρι της μητέρας της. Εντωμεταξύ, ηΦλόρενς «προχωρά αγέρωχα μόνη», με την υπέρο- χη εκείνη αθώα αυτοπεποίθηση που έχουν κάποια παιδιά. Δεν ένιωθε την ανάγκη να μείνει ασφαλής. Δεν την ένοιαζε τι σκέφτο- νταν οι άλλοι. Είχε τόσα να δει, τόσα να εξερευνήσει. Δυστυχώς, όμως, η ανεξαρτησία της δεν είχε διάρκεια. Ίσως κάποιος να της είπε πως ο κόσμος είναι μέρος επικίνδυνο. Ίσως ήταν η ανεπαίσθητη αλλά πανταχού παρούσα πίεση της επο- χής, που έλεγε πως τα κορίτσια έπρεπε να συμπεριφέρονται με κάποιον συγκεκριμένο τρόπο. Ίσως ήταν οι ανέσεις της προνο- μιούχας ζωής της, που νέκρωσαν την αίσθηση τι μπορούσε να καταφέρει. Όλοι μας έχουμε διεξαγάγει κάποια μορφή της συζήτησης αυ- τής, όπουένας ενήλικαςπροβαίνει στοβάναυσοαμάρτημα–όποιες και αν ήταν οι προθέσεις του– να διαλύσει τη φούσκα μέσα στην οποία ζούμε. Νομίζει πως μας προετοιμάζει για το μέλλον, αλλά