Δείξε θάρρος: Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς

ΔΕΙΞΕ ΘΑΡΡΟΣ  Η ΤΥΧΗ ΕΥΝΟΕΙ ΤΟΥΣ ΤΟΛΜΗΡΟΥΣ 28 για εκείνη ο βιογράφος της Σέσιλ Γούντχαμ-Σμιθ, «αλλά δεν το έκανε. Τα δεσμά που την κρατούσαν ήταν από άχυρο, αλλά δεν τα έσπασε». Η Νάιτινγκεϊλ δεν αποτέλεσε εξαίρεση σε αυτό – είτε το 1840 είτε σήμερα. Μάλιστα, στο λεγόμενο Ταξίδι του Ήρωα, από τι ακο- λουθείται συνήθως το «κάλεσμα στην περιπέτεια»; Από την άρνηση . Επειδή είναι δύσκολο, επειδή είναι τρομακτικό, επειδή προφανώς διάλεξαν τολάθοςάτομο. Αυτήτησυζήτησηέκανεμε τονεαυτότης ηΦλόρενςΝάιτινγκεϊλ, και όχι για λίγο, αλλά επί δεκαέξι συναπτά έτη . Έτσι είναι οφόβος. Μας εμποδίζει να ακολουθήσουμε τον δρό- μο μας. Μας κρατάει πίσω. Μας κάνει να διστάζουμε. Μας δίνει αμέτρητους λόγους να το κάνουμε. Ή να μην το κάνουμε. «Πόσο λίγα μπορεί να πετύχει κανείς όταν φοβάται» έγραφε αργότερα η ίδια η Νάιτινγκεϊλ. Ένα μεγάλο μέρος των πρώτων τριών δεκαετιών της ζωής της αποτελούσαν απόδειξη πως ήξερε για τι μιλούσε. Αλλά ήξερε επίσης πως για μια μικρή, φευγαλέα στιγμή δεν είχε φοβηθεί. Χρειαζόταν να αδράξει ξανά τη δύναμη αυτή που έκρυβε μέσα της, να την απελευθερώσει και να εισακού- σει το κάλεσμα που ήξερε πως απευθυνόταν σε εκείνη. Το άλμα ήταν τρομακτικό. Έπρεπε να αφήσει πίσω μια ζωή γεμάτη ανέσεις. Να υπερβεί τα εσκαμμένα. Να αγνοήσει τα κύμα- τα αμφιβολιών και απαιτήσεων. Είναι φυσιολογικό το ότι όλα αυτά την έκαναν να διστάσει – το ίδιο θα συνέβαινε και σε πολλούς από εμάς. Αλλά η Νάιτινγκεϊλ ήταν πια αποφασισμένη. Δύο βδομάδες αργότερα, το πραγματοποίησε. «Δεν πρέπει να περιμένω συμπόνια ή βοήθεια από αυτούς» έγραφε σχετικά με την απόφασή της να σπάσει τα δεσμά της. «Πρέπει να πάρω μερικά πράγματα, όσο λιγότερα γίνεται, για να μπορέσω να ζήσω. Αλλά πρέπει να τα πάρω , κανείς δεν θα μου τα χαρίσει». Μέσασ’ έναν χρόνο, έστηνεπρόχειρανοσοκομείαγιατους τραυ-