Δείξε θάρρος: Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς

ΦΟΒΟΣ 27 τουςαντίστοιχης έλλειψης. Ημητέρα της έβαλε τακλάματαεπειδή σχεδίαζε να «ατιμώσει τον εαυτό της», ενώ ο πατέρας της της έλε- γε πως ήταν κακομαθημένη και αχάριστη. Ήταν οδυνηρά τα ψέματα που εσωτερίκευσε. «Δόκτορα Χάου» τόλμησε μια μέρα η Φλόρενς να ρωτήσει τον Σάμιουελ Γκρίντλι Χάου, γιατρόκαι σύζυγο της ΤζούλιαΟυόρντ Χάου, στιχουργού του «BattleHymnof theRepublic», «θεωρείτε πως θαήταν αταίριαστο και άκομψο για μια νεαρή Αγγλίδα να αφοσιωθεί στην ανιδιοτελή εργασία σε νοσοκομείο; Νομίζετε πως θα ήταν απαίσιο;». Ηδιατύ- πωση η ίδια αποκάλυπτε όλα όσα εκλάμβανε ήδη ως δεδομένα. Αταίριαστο . Άκομψο . Απαίσιο . Βρισκόταν σε δίλημμα – ζητούσε άραγε άδεια για να ακολου- θήσει το όνειρό της, ή άδεια για να το απαρνηθεί; «Αγαπητή μου δεσποινίς Φλόρενς» απάντησε ο Χάου, «θα ήταν αταίριαστο, και στην Αγγλία ό,τι είναι αταίριαστο είναι συνήθως και άκομψο · αλλά θα σας έλεγα “να προχωρήσετε”, αν έχετε κλίση προς αυτό τον τρόπο ζωής, να κυνηγήσετε αυτό που σας εμπνέει, και θα βρείτε πως τίποτε αταίριαστο, τίποτε ανάξιο μιας κυρίας δεν υπάρχει στο να εκπληρώνετε το καθήκον σας στην υπηρεσία άλλων. Διαλέξτε, ακολουθήστε το, και όπου σας βγάλει». Ωστόσοεξακολουθούσανναυφίστανται οφόβος τουάγνωστου, το βάρος των ενοχών, οι απειλές. Όλα τους σχεδιασμένα να την κρατήσουν σπίτι, εντός των ορίων της. Και όπως συνήθως συμβαί- νει, είχαν αποτέλεσμα – παρά την απερίφραστη ενθάρρυνση κά- ποιου που τον θαύμαζε. «Τι δολοφόνος θα ήμουν αν διατάρασσα την ευτυχία τους» έγραφε η Φλόρενς στο ημερολόγιό της. «Τι σόι άνθρωπος είμαι που η ζωή τους δεν μου αρκεί;» Ηοικογένειά της είχε σταματήσει να της μιλάει, έγραφε, «λες και μόλις είχα επιστρέψει έχοντας διαπράξει κάποιο έγκλημα». Οι τακτικές αυτές αποδείχθηκαν αποτελεσματικές για χρόνια . «Είχε τηδύναμη να επιβληθεί» γράφει