Δείξε θάρρος: Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς

ΦΟΒΟΣ 25 ένα στο Νιου Φόρεστ · υπήρχαν δωμάτια στο Μέιφερ για τη σεζόν του Λονδίνου και τις δεξιώσεις του · υπήρχαν περιοδείες στην Ευ- ρώπη με περισσότερες βραδιές με ιταλικές όπερες και θεάσεις διασημοτήτων του Παρισιού απ’ ό,τι συνήθως. Μεγαλωμένη με τέτοια πλεονεκτήματα, θα ήταν φυσικό να υποθέσει κανείς ότι η Φλόρενς θα τα είχε εκτιμήσει δεόντως, κάνοντας το καθήκον της στο κοινωνικό επίπεδο ζωής που της είχε χαρίσει οΘεός – με άλλα λόγια, ναπαντρευτεί, ύστερααπό τον κατάλληλοαριθμό χορών και δείπνων, ένανπεριζήτητοτζέντλεμανκαι ναζήσει ζωήχαρισάμενη». Για οκτώ χρόνια, το κάλεσμα αυτό παρέμεινε στο πίσω μέρος τουμυαλού τηςΦλόρενς, σαν ελέφανταςσ’ έναδωμάτιοπουκανείς δεν του δίνει σημασία. Εντωμεταξύ, αντιλαμβανόταν έστω και αμυδράπως οβικτοριανός κόσμος δεν ήταν όσο τέλειοςφαινόταν. Το προσδόκιμο ζωής μετά βίας ξεπερνούσε τα σαράντα χρόνια. Σε πολλές πόλεις, το ποσοστό θνησιμότητας για ασθενείς που εισά- γονταν στα νοσοκομεία ήταν υψηλότερο απ’ ό,τι για όσους γιατρο- πορεύονταν εκτός αυτών. Στον πόλεμο της Κριμαίας, όπου ηΦλό- ρενς θα διακρινόταν αργότερα, μόλις 1.800 άνδρες από τις εκατό χιλιάδες πέθαναν από τις πληγές τους. Πάνω από δεκαέξι χιλιάδες πέθαναν απόαρρώστιες, και άλλοι δεκατρείς χιλιάδες κατέστησαν ανίκανοι ναυπηρετήσουν. Ακόμακαι σε καιρό ειρήνης οι συνθήκες ήταν φρικτές, και η κατάταξη στον στρατό σχεδόν ισοδυναμούσε με καταδίκη σε θάνατο. «Θα ήταν το ίδιο αν βγάζατε 1.100 άνδρες στην Κοιλάδα του Σόλσμπερι κάθε χρόνο και τους εκτελούσατε επιτόπου» είπε κάποτε η Φλόρενς σε αξιωματικούς του στρατού. Όμως, όσο επιτακτική κι αν ήταν η κρίση αυτή –όσο γρήγορα κι αν μεγάλωνε ο σωρός των δολοφονημένων ανδρών–, ο φόβος ήταν μεγαλύτερος. Υπήρχανασημικάναφροντίσει, γράφει οΣτρέιτσι. Έναςπατέρας πουπερίμενε από εκείνη να τουδιαβάσει ταβράδια. Έπρεπε ναβρει κάποιον να παντρευτεί. Έπρεπε να σχολιαστούν όσα ακούγονταν