11 1 Εκείνο το πρωί, η Χριστίνα είχε τρυπώσει στο δοκιμαστήριο με δύο τζιν παντελόνια ανά χείρας, ανυποψίαστη για το ότι σε λιγότερες από δώδεκα ώρες η ζωή της θα εκτροχιαζόταν. Με σβέλτες κινήσεις έβγαλε τα παπούτσια της δίχως να λύσει τα κορδόνια, ξεφλούδισε το μαύρο παντελόνι που φορούσε και το αντικατέστησε με το πρώτο από τα δύο στενά χαμηλοκάβαλα τζιν που είχε διαλέξει. Ξεφύσηξε, κράτησε την ανάσα της, ρούφηξε το στομάχι για να μπει μέσα ο αφαλός και, με ένα μικρό πηδηματάκι, ανέβασε το παντελόνι και το κούμπωσε. Αμέσως έκανε ημιστροφή, για να δει καλύτερα στον καθρέφτη πώς διαγράφονταν οι καμπύλες της, φέρνοντας το αριστερό πόδι πίσω από το δεξί. Το παντελόνι τη στένευε και προς στιγμή αισθάνθηκε μια δυσφορία, η οποία σίγουρα θα εξελισσόταν σε κρίση πανικού, εάν δεν το ξεκούμπωνε, ώστε να απελευθερώσει την κοιλιά της. Βλαστήμησε από μέσα της τη μανία της Gen Z να επαναφέρει στη μόδα ρούχα που καλό θα ήταν να παρέμεναν ξεχασμένα στις ντουλάπες και σε συρτάρια. Η γενιά της είχε πειραματιστεί ήδη μία φορά με τα χαμηλοκάβαλα και όλοι θυμούνταν πόσο καλά είχε πάει αυτό, την εποχή που όλες τα φορούσαν στο σχολείο, εάν ήθελαν να είναι στη μόδα. Δεν μπορούσες να καθίσεις χωρίς να φανεί το εσώρουχό σου, αισθανόσουν πως ανά πάσα στιγμή το παντελόνι θα σε πρόδιδε και τραβούσες,
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=