ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΓΙΑΝΝΙΣΗΣ 14 το στόμα του στράβωσε ελαφρώς. Η Χριστίνα κοίταξε κάτω και διαπίστωσε τον λόγο· το φερμουάρ του παντελονιού της ήταν ανοιχτό και το λευκό πουά εσώρουχο που φορούσε ξεπρόβαλλε ανάμεσα στις πτυχές του ρούχου. Τα δύο τζιν τής έπεσαν από τα χέρια στην προσπάθειά της να κουμπωθεί και αναγκάστηκε να σκύψει για να τα μαζέψει. Δεν τολμούσε να τον κοιτάξει στα μάτια. «Βρε κορίτσι μου, για να δοκιμάζεις ρούχα σε πληρώνω;» Η φωνή του δεν είχε ίχνος οργής. Πρόδιδε περισσότερο απογοήτευση. Ή αγανάκτηση. Σαν ενήλικας που είχε πιάσει για πολλοστή φορά στα πράσα ένα παιδί να κάνει κάτι απαγορευμένο. «Συγγνώμη, κύριε Μάνθο». «Από τις συναδέλφους σου να ζητήσεις συγγνώμη, που σκίζονται να εξυπηρετήσουν τις πελάτισσες, ενώ εσύ μας δουλεύεις». «Συγγνώμη, δεν θα ξανασυμβεί». Το αφεντικό της αναστέναξε και της έκανε νόημα να πάει στο πόστο της. Καθώς πήγαινε να επιστρέψει τα τζιν εκεί που τα βρήκε, έπιασε με την άκρη του ματιού της την Ιωάννα και τη Νεφέλη να ψιθυρίζουν συνωμοτικά από μια γωνία και να χαχανίζουν. Προφανώς μαζί της. Τα μάγουλά της πύρωσαν ξανά, αυτή τη φορά πιο έντονα, αρκετά ώστε οι φακίδες στη μύτη της να εξαφανιστούν. Πόσο θα ήθελε να τους κόβονταν τα γέλια. Γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά. Πόσο θα ήθελε να ήταν εκείνη αυτή που θα τους τα έκοβε. Δεν θα γελούσαν αν δεν είχαν δόντια, σκέφτηκε.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=