Βερονάλ

BEΡΟΝΑΛ 11 ορίζοντας της πρώτης άνοιξης ήταν ακόμη παγωμένος. Η ξυλόσομπα είχε σβήσει εδώ και ώρα, τα πόδια του, που στην αρχή αντιδρούσαν στην παγωνιά με κράμπες πεζο­ πορίας, τώρα δεν τα αισθανόταν πια. Το κρύο ανέβαινε προς τον κορμό του. Με τα χέρια ακουμπισμένα πάνω στο τραπέζι –γεμάτο με χαρτιά, βιβλία ξαπλωμένα μπρούμυτα, ανοιγμένα στη σελίδα όπου είχε αφήσει το διάβασμα– προσπάθησε να συμπυκνώσει τις σκέψεις του. Έψαχνε τη δύναμη για να βγει απ’ το σαρκίο που ο ίδιος είχε φτιάξει για τον εαυτό του. Είχε περάσει μια ζωή σαν περιηγητής στους ερειπιώ­ νες των κειμένων, παλεύοντας με τα αδρανή υλικά των λέξεων – απόκρυφα σημεία, μηνύματα που τα είχε φθείρει το πέρασμα του χρόνου. Χρωστούσε ευγνωμοσύνη στην υπομονή με την οποία τον όπλισε η θητεία του στα κατά­ βαθα της αρχαιότητας. Τώρα όμως ήθελε να βγει στην επιφάνεια, να πάρει μια βαθιά ανάσα και να δει το φως του ήλιου, να κοιτάξει κατάματα τα σχήματα της ζωής, να νιώσει τον παλμό του κόσμου. Ο πρωταγωνιστής αυτού του αφηγήματος υπήρξε ο σημα­ ντικότερος ίσως μελετητής της αρχαιότητας που γέννησε ο ελληνικός εικοστός αιώνας. Ήρωας ο ίδιος μιας ποιητικής χειρονομίας η οποία έμεινε εκκρεμής σ’ έναν κόσμο που

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=