Από τον Όθωνα στον Χαρίλαο Τρικούπη

Ο ΚΌΣΜΟΣ ΤΗΝ ΕΙΚΟΣΑΕΤΊΑ 1860-1880 31 εδάφη και επικράτησαν με άνεση. Το ζητούμενο για τονΜπίσμαρκ ήταν η υποταγή της αυστριακής ηγεσίας και όχι η ταπείνωση των αδελφών Αυστριακών, για να μη δημιουργηθεί κλίμα αντεκδί- κησης. Ύστερα, λοιπόν, από την αποδυνάμωση της αυστριακής κυριαρχίας, ο Πρώσος καγκελάριος είχε τη δυνατότητα να ενώ- σει όλα τα γερμανικά κρατίδια σε μία ομοσπονδία με ξεχωριστές δίαιτες (Βουλές) καθένα, των οποίων θα ηγούνταν το Βερολίνο. Τη δεκαετία του 1870, ο Μπίσμαρκ αναλώθηκε κυρίως στην επίτευξη εσωτερικής σταθερότητας στη χώρα του και την εδραίω­ ση της εξουσίας του. Αυτές θα μπορούσαν να υλοποιηθούν με την αποδυνάμωση των εσωτερικών αντιπάλων του. Ο ισχυρότε- ρος εξ αυτών ήταν η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, από την οποία αφαίρεσε όλες τις μη θρησκευτικές αρμοδιότητες (η εκπαίδευση πέρασε στον έλεγχο του κράτους, ενώ έως τότε ήταν στη δικαιο- δοσία της Εκκλησίας, θεσπίστηκε ο πολιτικός γάμος κ.ά.). Ωστό- σο, εκείνη τη χρονική περίοδο δημιουργήθηκε ένας νέος αντι- πολιτευόμενος πόλος, αυτός των αναδυόμενων σοσιαλιστών, που είχαν έμβλημά τους τη μαρξιστική ιδεολογία. Η αποδυναμωμένη Γαλλία Ο βασιλιάς της Γαλλίας Ναπολέων Γ΄ είχε υιοθετήσει μια αυτο- καταστροφική διπλωματία, συμβάλλοντας στην πραγμάτωση των σχεδίων του Μπίσμαρκ ∙ παρασύρθηκε από την πολιτική του Πρώσου καγκελαρίου και θεώρησε αναγκαία την επέκταση και της δικής του επιρροής. Έτσι, στράφηκε εναντίον των Κάτω Χω- ρών (κυρίως του Βελγίου και του Λουξεμβούργου), μη λαμβά- νοντας υπόψη την αντίδραση της Μεγάλης Βρετανίας. Συνέπεια τούτου ήταν το Λονδίνο να ταχθεί στο πλευρό του Βερολίνου, μη ξεχνώντας την παλαιότερη επεκτατική πολιτική του Βοναπάρ-