Αόρατος

Α Ο Ρ Α Τ Ο Σ 25 δουλειά, τη δική μου καριέρα και δεν θα μου περίσσευε ο χρό­ νος για κάτι τέτοιο. Η μοναδική μου ευθύνη θα είναι να βάζω τα χρήματα – ελπίζοντας ότι θα έχω κάποιο κέδρος. Εσύ είσαι πολιτικός επιστήμονας, κι εγώ φοιτητής λογοτε­ χνίας. Αν σχεδιάζεις να ξεκινήσεις ένα πολιτικό περιοδικό, να μη με υπολογίζεις. Είμαστε σε αντίπαλα στρατόπεδα και θα ήταν σίγουρη αποτυχία αν δοκίμαζα να δουλέψω για σένα. Αν όμως μιλάς για λογοτεχνικό περιοδικό, τότε ναι, με ενδιαφέρει πολύ. Το γεγονός ότι διδάσκω διεθνείς σχέσεις και γράφω για την κυβέρνηση και τη διοικητική πολιτική δεν σημαίνει ότι είμαι ανίδεος. Ενδιαφέρομαι για την τέχνη όσο κι εσύ, κύριε Γουόκερ, και δεν θα σου ζητούσα να εργαστείς σε ένα περιοδικό αν δεν ήταν λογοτεχνικό περιοδικό. Και πώς ξέρεις αν θα τα καταφέρω; Δεν ξέρω, αλλά έχω ένα προαίσθημα. Είναι παράλογο. Μου προσφέρεις δουλειά και δεν έχεις δια­ βάσει λέξη από τα γραπτά μου. Δεν είναι έτσι. Μόλις σήμερα το πρωί διάβασα τέσσερα ποιή­ ματά σου στο πιο πρόσφατο τεύχος του Columbia Review και έξι άρθρα σου στη φοιτητική εφημερίδα. Βρήκα το κομμάτι σου για τον Μέλβιλ ιδιαίτερα καλό, και το μικρό σου ποίημα για το νε­ κροταφείο με συγκίνησε. Πόσοι ακόμα ουρανοί πάνω απ’ το κεφάλι μου / Μέχρις ότου κι ετούτος εδώ χαθεί; Εντυπωσιακό. Χαίρομαι που το βλέπεις έτσι. Το ακόμα εντυπωσιακότερο είναι ότι ενήργησες τόσο γρήγορα. Έτσι είμαι εγώ. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να χασομεράει κανείς. Ο δάσκαλός μου στην τρίτη δημοτικού έλεγε το ίδιο πράγμα – με τα ίδια ακριβώς λόγια. Υπέροχη χώρα αυτή η Αμερική σας. Τύχατε εξαιρετικής εκ­ παίδευσης, κύριε Γουόκερ.