AKOYΣΕ ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ 28 στη βιωμένη εμπειρία της συμπεριφοράς». Έτσι, δοκίμασα αυτή την προσέγγιση. Είχα αποκτήσει τη συνήθεια να ελέγχω τα μέιλ στον υπολογιστή μου δεκάδες φορές τη μέρα, όταν υποτίθεται ότι θα έγραφα. Αν το μέιλ δεν μου τραβούσε αρκετά την προσοχή, έπαιρνα το κινητό μου και κοίταζα τον καιρό (που δεν άλλαζε τόσο συχνά) ή διάβαζα τις επικεφαλίδες των ειδήσεων (επίσης κάτι όχι και τόσο επείγον). Είκοσι λεπτά περίπου αργότερα θυμόμουν να επιστρέψω στο γράψιμό μου κι ένιωθα απίστευτα εκνευρισμένη για τον χρόνο που είχα χάσει. Την επόμενη φορά που είχα την παρόρμηση να εγκαταλείψω την πρόταση που έγραφα για να ρίξω μια γρήγορη ματιά στα μέιλ μου, έγειρα πίσω στην καρέκλα μου και συλλογίστηκα τι ήταν αυτό που ένιωθα. Αισθανόμουν το σώμα μου τσιτωμένο και ήμουν νευρική. Χρειαζόμουν κάποιους περισπασμούς και συνειδητοποίησα ότι δεν είχε σημασία αν ήταν σωματικοί ή νοητικοί. Σηκώθηκα κι έκανα μια βόλτα μέσα στο δωμάτιο για μισό λεπτό περίπου. Όταν ξανακάθισα, η παρόρμηση αυτή είχε εξαφανιστεί. Κοίταξα την οθόνη του υπολογιστή μου και κατάφερα να συνεχίσω το γράψιμο. Για την υπόλοιπη μέρα, κάθε φορά που μου ερχόταν η επιθυμία να ελέγξω τα μέιλ μου, ρωτούσα τον εαυτό μου τι ήταν αυτό που ένιωθε το σώμα μου. Σηκωνόμουν πολύ συχνά. Έκανα βόλτες. Ο χρόνος που αφιέρωνα σ’ αυτό ήταν σαφώς μικρότερος από τις ώρες που θα είχα αφιερώσει στο Ίντερνετ κάθε φορά που το μυαλό μου χρειαζόταν ένα διάλειμμα. Στο τέλος της μέρας ένιωθα πως είχα θριαμβεύσει. Είχα μειώσει δραστικά τον χρόνο που με αποσπούσαν τα μέιλ μου και, το πιο σημαντικό, είχα την αίσθηση ότι ανακτούσα κάπως τον έλεγχο. Όποτε θα
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=