19 τα του χώρου, ήταν το πιο όμορφο δωμάτιο στο οποίο είχα μείνει ποτέ. Αλλά αυτό οφειλόταν σίγουρα και στο γεγονός ότι το μοιραζόμουν με την Πόλι. «Ουάου!» έκανε η μαμά κάνοντας μια στροφή για να δει τριγύρω. «Κι εμένα θα μου άρεσε κάτι τέτοιο στην ηλικία σου. Είναι πολύ όμορφα εδώ». «Νιώθεις τώρα καλύτερα, που βλέπεις πόσο υπέροχο είναι;» τη ρώτησα. Η μαμά έκανε ένα βήμα πιο κοντά και με πήρε αγκαλιά. «Λίγο» μουρμούρισε, αλλά με άφησε αμέσως και αντί γι’ αυτό, μου έστρωσε μια τούφα από τα μαλλιά πίσω από το αυτί. «Δυστυχώς, δεν μπορώ να σου απαγορεύσω να έρθεις σε αυτή την κατασκήνωση… ή μήπως μπορώ;» Ένα υποκριτικά ελπιδοφόρο χαμόγελο φάνηκε στο πρόσωπό της. Όπως ήταν αναμενόμενο, απλώς κούνησα το κεφάλι μου αρνητικά. Παρόλο που τίποτα δε θα με έκανε να αλλάξω γνώμη για την εκπαίδευσή μου εδώ, καταλάβαινα τη μαμά. Στην καλοκαιρινή κατασκήνωση είχαν συμβεί πολύ περισσότερα από όσα μπορούσα να της πω. Είχαμε εγκλωβιστεί –μαζί με την Πόλι και τον Μπεν– σε μια ερημική δασική τοποθεσία μιας μυστικής σέκτας και καταφέραμε να αποδράσουμε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Ευτυχώς, η μαμά γνώριζε μόνο τα βασικά. Όλο αυτό θα έπεφτε βαρύ σε οποιονδήποτε γονιό που έπαιρνε στα σοβαρά τον ρόλο του. Παρ’ όλα αυτά, η μαμά με άφησε να επιστρέψω εδώ, ενώ σίγουρα μέσα της πέθαινε από
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=