Αίμα στο χιόνι & Περισσότερο αίμα

Π Ε Ρ Ι Σ Σ Ο Τ Ε Ρ Ο Α Ι Μ Α 219 Έμεινα ακίνητος να κοιτάζω το ταβάνι. Αμέσως μετά την κηδεία, όταν ξεκίνησαν οι αϋπνίες, άρχισα να παίρ­ νω βάλιουμ. Δεν ξέρω αν είχα εθιστεί, όπως και να ’χει πάντως μου ήταν πια εξαιρετικά δύσκολο να κοιμηθώ χωρίς αυτά. Αλλιώς για να κοιμηθώ θα έπρεπε να είμαι εξαντλημένος. Ξανατράβηξα τα άμφια πάνω απ’ το κεφάλι μου κι έκλεισα τα μάτια. Εβδομήντα ώρες στο τρέξιμο. Χίλια οκτακόσια χιλιόμετρα φυγής. Δυο ώρες ύπνου στο τρέ­ νο και στο λεωφορείο. Θα έπρεπε να ήμουν εξαντλη­ μένος. Σκέψου θετικά. Προσπάθησα να θυμηθώ πώς ήταν τα πράγματα πιο πριν. Πιο πριν κι από πριν. Μα δεν μπορούσα. Στο μυαλό μου έρχονταν όλα τ’ άλλα. Ο άντρας ντυμένος στα λευκά. Η μυρωδιά των ψαριών. Μια μαύρη κάννη ενός όπλου. Γυαλιά που σπάνε και πέφτουν. Έδιωξα αυτές τις σκέψεις μακριά, τέντωσα το χέρι μου, ψιθύρι­ σα τ’ όνομά της. Κι επιτέλους εκείνη ήρθε να με βρει. Ξύπνησα. Έμεινα εντελώς ακίνητος. Κάτι με σκουντούσε · κάποιος . Προσεκτικά, σαν να μην ήθελε να με ξυπνήσει · μονάχα να σιγουρευτεί ότι