OI 8 HΓΕΤΕΣ ΤΟΥ 20ΟΥ ΑΙΩΝΑ 38 σωρινή, ντε φάκτο παγκόσμια κυβέρνηση. Μία από τις βασικές αρμοδιότητές τους ήταν η διαχείριση της τύχης των τριών ηττημένων Κεντρικών Δυνάμεων. Από αυτές, η Γερμανία ήταν η πιο σημαντική, γιατί ήταν η ισχυρότερη. Ο Ουίλσον είχε υποσχεθεί «ειρήνη χωρίς νίκη»,21 αλλά οι όροι τους οποίους οι Γερμανοί έπρεπε να αποδεχθούν έμοιαζαν με εκείνους που είχαν επιβάλει στους ηττημένους οι νικητές στους προηγούμενους ευρωπαϊκούς πολέμους. Οι Γερμανοί απώλεσαν εδάφη, όπως είχε συμβεί και σε άλλους ηττημένους στο παρελθόν, συμπεριλαμβανομένων περιοχών όπου οι κάτοικοι μιλούσαν γερμανικά, αυτοπροσδιορίζονταν ως Γερμανοί και εύχονταν να ανήκαν σε ένα γερμανικό κράτος (ο εθνικός αυτοπροσδιορισμός δεν εφαρμόστηκε στην περίπτωσή τους). Το άρθρο 231 της Συνθήκης Ειρήνης, που υπογράφτηκε στις Βερσαλλίες, περιόριζε τις γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις και, σε αντίθεση με αυτό που σχεδόν όλοι οι Γερμανοί πίστευαν, αποφάσιζε ότι η Γερμανία είχε την ευθύνη για την έναρξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου,22 επομένως έπρεπε να καταβάλει αποζημιώσεις στους Συμμάχους, ακριβώς όπως είχε κάνει η Γαλλία όταν ηττήθηκε στους Ναπολεόντειους Πολέμους το 1815 και στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 18701871. Τελικά, οι Γερμανοί εκπρόσωποι δεν είχαν κανέναν λόγο στους όρους της ειρήνης∙ ήταν απλά παρόντες και διατάχθηκαν να υπογράψουν. Όσον αφορά την Αυτοκρατορία των Αψβούργων, είχε αρχίσει να αποσυντίθεται πριν σιγήσουν τα όπλα, και αρκετά ανεξάρτητα κράτη –τα οποία απαρτίζονταν από μεμονωμένα έθνη– προέκυψαν από αυτήν. Η οθωμανική Τουρκία υπέστη την ίδια σκληρή μεταχείριση, όπως η Γερμανία, στη Συνθήκη
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=