Μαυροκορδάτος και Τρικούπης, Βενιζέλος και Καραμανλής: Οι αρχιτέκτονες του πολιτεύματος

148 ΟΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ προξενείο της Πάτρας (Τρίχα, 2019, 75). Δεν εκτελού- σε κάποια μυστική αποστολή, αλλά πραγματοποιούσε τον «μεγάλο γύρο» («grand tour») στην Ανατολή, κά- τι αρκετά συνηθισμένο εκείνη την εποχή για τους Βρε- τανούς αριστοκράτες. Ο ίδιος βέβαια δεν διήνυε την πρώτη νεότητά του, αφού και βουλευτής είχε υπάρξει στο παρελθόν και διοικητής –πρώτος, σημειωτέον– της Κεϋλάνης, αποικίας του Στέμματος τότε. Η αρχαιολα- τρία του ήταν εκείνη που τον είχε φέρει στην Πελοπόν- νησο, και η ελληνομάθειά του. Είχε μάλιστα βαπτισθεί ορθόδοξος – κάτι που ωστόσο κρατούσε μυστικό. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι γι’ αυτόν είχε λεχθεί πως ήταν «ο Εγγλέζος που ήθελε να γίνει Έλληνας» («the Englishman who wanted to be Greek»). Με τη συνδρο- μή του Νικόλαου Στράνη, του Ζακύνθιου Βρετανού πρόξενου στην Πάτρα, ενδιαφερόταν να επισκεφθεί αρχαιότητες και να πλουτίσει τις γνώσεις του. Αργό- τερα, βέβαια, ο Γκίλφορντ έγινε ευρύτερα γνωστός στην Ελλάδα ως ιδρυτής του πρώτου ελληνικού πανεπιστη- μίου, της Ιόνιας Ακαδημίας στην Κέρκυρα, το 1824. Τότε, ωστόσο, το ότι ήταν γιος ενός άλλου λόρδου Νορθ, πολύ πιο διάσημου καθότι επί δωδεκαετία πρωθυπουρ- γού της Μεγάλης Βρετανίας (1770-1782), ήταν η ιδιό- τητα που του άνοιγε όλες τις πόρτες. Στο βρετανικό προξενείο της Πάτρας εργαζόταν από το 1810 ο Σπυρίδων Τρικούπης. Το 1813 ήταν είκοσι πέντε ετών και του ανατέθηκε να συνοδεύσει τον Γκίλ- φορντ στις περιηγήσεις του. Ήταν η αρχή μιας γνωρι-