Ένα σκοτεινό δωμάτιο 1967-1974

ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ 4 Τα χρόνια πέρασαν και άρχισε η ενασχόλησή μου με τη δη- μοσιογραφία. Δεν μου είχε όμως ποτέ φύγει από το μυαλό μια έρευνα για το καλοκαίρι του 1974. Πήγα στην Κύπρο, στην ακτή της απόβασης. Ομολογώ πως είναι από τις στιγμές που το συ- ναίσθημα και η δουλειά μου μπερδεύτηκαν για τα καλά. Καθώς «έγραφα» τον επίλογο ενός ντοκιμαντέρ που ετοίμαζα, η εικόνα του φρουρίου στο παλιό λιμάνι της Κυρήνειας και η φωνή του μουεζίνη από ένα κοντινό τζαμί ήταν ένας δύσκολος συνδυασμός. Συνέχισα την έρευνα. Είχα την ευκαιρία να συναντήσω κορυφαίους πρωταγωνιστές, του προσκηνίου και του παρασκηνίου. Ο Μπουλέντ Ετζεβίτ, ο Τούρκος πρωθυπουργός που διέταξε την εισβολή στην Κύπρο, με δέχθηκε στο σπίτι του στην Άγκυρα και συζητήσαμε σε βάθος το 1974. Στη διάρκεια του γεύματος, οι παύσεις ήταν πολλές αλλά και το πείσμα του Τούρκου πολιτικού στη δική του εκδοχή των γεγονότων. Μετά το φαγητό με ρώτησε αν θα ήθελα να πιούμε μαζί ένα τσάι και να καπνίσουμε ένα τσιγάρο. Δεν καπνίζω, αλλά θεώρησα ότι εκείνη την ώρα έπρεπε για να μπορέσω να πάρω κάτι παραπάνω από τη συνάντησή μας. Όταν τον πίεσα ρωτώντας αν έχει μετανιώσει για την εισβολή, μου είπε με κοφτό τρόπο: «Λύσαμε ένα πρόβλημα το 1974. Τελεία και παύλα». Τράβηξα μια ρουφηξιά από το βαρύ άφιλτρο τσιγάρο και κατάλαβα ότι είχε έλθει η ώρα να φύγω. Δεν υπήρχε κανένας δισταγμός στο μυαλό του. Συνάντησα ακόμη τον Σίσκο, τον Αμερικανό υφυπουργό Εξω- τερικών, ο οποίος ανέλαβε τη μεσολάβηση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας με στόχο να αποτρέψει έναν πόλεμο. Οι διηγήσεις του ήταν γλαφυρές. Όταν τον ρώτησα «Γιατί δεν ήλθε ο ίδιος ο Κί- σινγκερ στην περιοχή για να αναλάβει τη μεσολάβηση;», έμοιαζε να τα χάνει για λίγο και ύστερα από αρκετά δευτερόλεπτα είπε:

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=