Ένα σκοτεινό δωμάτιο 1967-1974

3 Πρόλογος Tο 1974 ήμουν δεκατριών ετών. Ένιωθα ότι ζούσα και εγώ, όπως όλοι οι Έλληνες, κάτι σημαντικό που θα μας σφράγιζε για πολλές γενιές. Θυμάμαι ακόμη τη μακριά ουρά επιταγμένων βυτιοφόρων στη Νέα Ερυθραία ή τα ράντσα που είχαν τοποθετηθεί στον κήπο ενός ξενοδοχείου στην Κηφισιά για να υποδεχθούν τυχόν τραυ- ματίες. Θυμάμαι ακόμη να ανεβαίνουμε με τον πατέρα μου την εθνική οδό και να αναρωτιέται αν θα συναντούσαμε τα περίφημα τανκς του στρατηγού ΙωάννηΝτάβου που θα έδιωχναν τη Χούντα, σύμφωνα με τις φήμες που είχαν κατακλύσει την πόλη. Όλα αυτά, μαζί με τις σκηνές της πρώτης νύχτας της Μεταπολίτευσης με τα πλήθη να πανηγυρίζουν ξέφρενα στους δρόμους της Αθήνας, καρφώθηκαν στο μυαλό μου και μαζί ίσως και η περιέργεια να μάθω τι ακριβώς συνέβαινε εκείνες τις ώρες και μέρες. Από μια περίεργη σύμπτωση, είχα «συναντήσει» τον έναν βασικό πρωταγωνιστή εκείνου του καλοκαιριού. Έναν όροφο πάνω από το διαμέρισμα όπου μέναμε το 1974 ζούσε η αδελφή του Δημήτρη Ιωαννίδη. Τα χρόνια πριν εμφανιζόταν ένας κύριος –συνήθως με στολή– στην πολυκατοικία και πάντοτε έμενε απέ- ξω ένα στέισον βάγκον με άνδρες με πολιτικά που ανήκαν προ- φανώς στην ασφάλειά του. Δεν είχαμε ιδέα ποιος ήταν ο κύριος που χαιρέταγε πάντοτε ευγενικά, έως ότου ένας συγγενής μας έφερε το τεύχος του Newsweek . Εκεί είδαμε τη φωτογραφία του με τον τίτλο «Ο αόρατος δικτάτορας». Έπεσε μια παγωμάρα.

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=