Ένα σκοτεινό δωμάτιο 1967-1974

ΑΛΕΞΗΣ ΠΑΠΑΧΕΛΑΣ 10 Λίγα χρόνια μετά, το καλοκαίρι του 2004, τον συνάντησα και πάλι στην Ουάσινγκτον. Απέφυγε να μιλήσει για το θέμα, αλλά ήταν αγχωμένος γιατί ο αδελφός του ήθελε να έλθει στην Ελλάδα για τους Ολυμπιακούς. Φοβόταν ότι μπορεί να γίνει στόχος τρο- μοκρατικής επίθεσης. Τον διαβεβαίωσα, μαζί με δύο ακόμα συ- μπατριώτες μας, πως η Ελλάδα είναι εξαιρετικά ασφαλής χώρα. Δεν πειθόταν και επέμενε πως λόγω επωνύμου θα ήταν επικίν- δυνο να επισκεφθεί τη χώρα. Στο τέλος δεν άντεξα, ομολογώ, και τον ρώτησα αστειευόμενος: «Να σας ρωτήσω κάτι; Σας μοιάζει πολύ ο αδελφός σας;». Μου απάντησε: «Ναι, πολύ». «Δεν το αφήνε- τε καλύτερα» ανταπάντησα, εισπράττοντας ένα κλασικό μειδίαμα Κίσινγκερ μαζί με τη φράση: «Ίσως να έχετε δίκιο. Θα του πω να μην έλθει». Την τελευταία φορά που τον είδα φάνηκε πιο πρόθυμος και αναγνώρισε ότι «δεν το βάζεις κάτω ποτέ». Μου έδωσε ένα ρα- ντεβού το επόμενο πρωί για να φάμε πρωινό μαζί και να μιλή- σουμε. Δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ γιατί ετοίμαζα τις ερωτήσεις, προσπαθούσα να βεβαιωθώ ότι δεν έχω ξεχάσει κάτι. Πήγα στην αίθουσα πρωινού. Έκατσα σε ένα τραπέζι, περίμενα και σε λίγο ήλθε ο βοηθός του. «Ο δρ Κίσινγκερ δεν θα μπορέσει να κατέβει» μου είπε και έφυγε. Κάπως έτσι έκλεισε μια προσπάθεια είκοσι πέντε ετών. Γρά- φοντας αυτό το βιβλίο, κατανοώ τη θέση του. Δεν νομίζω ότι μπορούσε εύκολα να υπερασπιστεί τη στάση του έναντι της δι- κτατορίας αλλά και της Τουρκίας στο επεισόδιο της εισβολής στην Κύπρο. Ο ωμός κυνισμός του, σε συνδυασμό με την αλαζο- νεία στην άσκηση πολιτικής, κόστισαν πολύ και στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Η «ρεαλπολιτίκ» είναι ίσως μια δικαιολογία, δεν πείθει όμως. Μέσα στις χιλιάδες σελίδων από αμερικανικά και

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=