Αιχμές - Τεύχος #5

Τι κάνει έναν 31χρονο κειμενο­ γράφο,bloggerκαιδημοσιογρά­ φο να ξεκινήσει να γράφει ένα μυθιστόρημα; Δεν είναι κάτι συγκεκριμένο. Έγρα- φα από τότε που έμαθα να γράφω και πάντα θεωρούσα ότι ένα ολο- κληρωμένο βιβλίο θα είναι το απο- κορύφωμα αυτής της δραστηριό- τητας. Και το περίμενα με έναν μοιρολατρικό τρόπο. Απλώς έπρε- πε να ωριμάσω πρώτα κι αυτό ήθε- λε τον χρόνο του. Επομένως, μπο- ρεί να φαίνεται ξαφνικό το μυθι- στόρημααλλάδεν είναι. Στηνπραγ- ματικότητα, προετοιμάζω τον εαυ- τό μου γι’ αυτό εδώκαι χρόνια. Κι έχεις στο συρτάρι κείμενα; Ναι, έχω. Όχι το άπειρο, κρυφό υλι- κό του Σάλιντζερ, προφανώς, αλλά κάτι έχω. Στο μυαλό μου έρχεται κάτι που έφαγε άκυρο από εκδοτι- κούς, αλλά εγώ δεν έχω τελειώσει ακόμα μαζί του. Α, το δουλεύεις ακόμη. Ναι. Αν κάτι δεν πάει πολύ στραβά, θα το λάβετε κάποια στιγμή! Τον Ιγνάτιο πότε άρχισες να τον γράφεις; Τον Ιανουάριο του ’21 και τον τε- λείωσα τον Ιανουάριο του ’22. Δεν ήταν ούτε εύκολο ούτε δύσκολο. Ήξερα ακριβώς τι ήθελα να γράψω καιηπρωτοπρόσωπηαφήγησηβοή­ θησε πολύ για να μου βγει ανεμπό- διστα και με φυσική ροή. Όμως, επειδή παράλληλα είχα την τυπική δουλειά γραφείου 10-6, έπρεπε να βρω χρόνο, ενέργεια, ηρεμία για να το κάνω – κι αυτό δεν είναι ποτέ απλή υπόθεση. Το έδωσες σε κάποιον να το δια­ βάσει; Όχι, τοέστειλακατευθείανσε εσάς. Φοβόμουν ότι θα νιώσω αξιολύπη- τος αν διαβαστεί από φίλους και τελικά δεν εγκριθεί. Όταν πήρε το πράσινοφως, τοέδωσασετρειςτέσ- σερις αξιόπιστους κριτές. Α,ωραία! Τοδιάβασααμέσως και σου απάντησα θετι­ κά. Όσο το διάβα­ ζα, και πριν σε γνωρίσω,μουπέ­ ρασε από το μυαλό ότι ανήκει στο είδος autofiction, αυτο­ βιογραφική μυθιστορία θα το λέγαμε. Όχι, δεν έχει καμία σχέση με auto­ fiction. Αντλώ φυσικά στοιχεία και από δικά μου βιώματα ή εμπειρίες φίλων, αλλά η ιστορία είναι προϊόν φαντασίας. Πες μου για τη σχέση σου με τη φαντασία. Μου δίνει μεγάλη ικανοποίηση να κατασκευάζω νοερά σενάρια και υποθετικές καταστάσεις. Και μετά να ρωτάω τον εαυτό μου «τι θα γι- νόταν αν;», δίνοντας στα σενάρια και στις καταστάσεις περαιτέρω ανάσα και πλοκή. Περνάωκαλάδη- λαδή με αυτόν τον τρόπο, ψυχαγω- γούμαι. Είναι επίσης κάποιες θεμα- τικές –ψυχολογικές, λογοτεχνικές, κοινωνικές, οικογενειακές κ.λπ . – που με ιντριγκάρουν διαχρο­ νικά και που θέλω να γράφω γι’ αυ- τές, είτε για να τις αναλύ- σω είτε για να τις κα- τα λάβω. Η συγγρα- φή είναι ένας δη- μιουργι- κός τρόπος συνένωσης πολλών εικασιών σε ένα συ- νεκτικόσύ­ νολο. Μία μέθοδος να κάνεις το χάος να βγά- ζει νόημα. Η δουλειά σου ως κειμενογρά­ φου σε βοήθησε στη συγγραφή του μυθιστορήματος; Καθοριστικά. Με έμαθε να μορφο- ποιώ τις ιδέες, να τους δίνω αρχή, μέση και τέλος. Αν δεν είχα δουλέ- ψει στη διαφήμιση, μάλλον θα είχα μείνειμόνοστοεπίπεδοτηςέμπνευ- σης και δεν θα είχα εκπαιδευτεί στο κομμάτι της υλοποίησης. Οι ιστο­ ρίες απαιτούν μεν φαντασία, αλλά και την ικανότητα να κόβεις και να ράβεις σύμφωνα με μια απώτερη ανάγκη. Συνδυάζεται η δημοσιογραφία με τη λογοτεχνία; Είναι δύο διαφορετικά πράγματα που μπορούν να υπάρχουν παράλ- ληλα, το καθένα στον χώρο και στον χρόνο του. Το καλό είναι ότι περιλαμβάνουν και ταδύο το γράψι- μο, οπότε σε κρατάνε σε φόρμα κα- θώςτοένασε προπονεί για το άλλο, κατά κά- ποιον τρόπο. Τι ήθελες να πεις με αυτό το μυ­ θιστόρημα;Ποιαείναιηιδέατου; Και τοθέματουτόσοσύγχρονο… Χμ, τα αγαπημένα μου βιβλία είναι εκείνα που δεν θέλουν να πουν κάτι άλλο πέρα από μια καλή ιστο- ρία. Πιστεύω ότι αυτή είναι μια αξία από μόνη της, και αυτό προ- σπάθησα να κάνω κι εγώ. Η ιδέα είναι παλιά όσο ο χρόνος: η ενηλι- κίωση· τα βάρη που φορτώνεσαι, τα βάρη από τα οποία απαλλάσσε- σαι, η γνωριμία με τον εαυτό, η εξε- ρεύνηση των άλλων, η συμφιλίω- ση με τη μετριότητα της ζωής. Όλα αυτά βέβαια δεν θα μπορούσε να μην τα διαπερνά ο ψηφιακός πα- ράγοντας, δηλαδή το γεγονός ότι η μισή ζωή μας εκτυλίσσεται πλέον στο ίντερνετ. Αυτή είναι μια παρά- μετρος που επηρεάζει καταλυτικά τον τρόπο που μεγαλώνουμε σή- μερα – ίσως έχει αλλάξει και το όριο της ενηλικίωσής μας χωρίς να το γνωρίζουμε. Καιτέλος,οτίτλος.Σημαίνεικάτι; Ο τίτλος είναι η μήτρα από την οποία προήλθε η ιστορία. Τον είδα ένα βράδυ στον ύπνο μου, δηλαδή μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, και τον σημείωσα. Μετά, τον γκούγκλαρα για να δω μήπως τον είχα ακούσει από κάπου, αλλά εντέλει ήταν αποκύημα της φαντασίας μου. Κι έτσι όπως μου ήρθε ο τίτλος, άρχι- σε να αναβλύζει και η ιστορία στα- γόνα σταγόνα, μέχρι που «έδεσε» κι αποφάσισα να τη γράψω για να μην την ξεχάσω.  4 |