Αιχμές - Τεύχος #5

& Το τελευταίο σπίτι της οδού Νί­ ντλες είναι γεμάτο εκπλήξεις και ανατροπές. Όλα αυτά τα εί­ χατε σχεδιάσει εκ των προτέ­ ρων ή είναι αποτέλεσμα επε­ ξεργασίας μετά τη συγγραφή του βιβλίου; Ήξεραπού έπρεπε να καταλήξει το βιβλίο, γι’ αυτό έγραφα μανιωδώς με στόχο να πετύχω το συγκεκρι- μένο αποτέλεσμα. Ήταν σαν να υφαίνεις έναν τεράστιο ιστό αρά- χνης: Κάθε νήμα ήταν ζωτικής ση- μασίας, αλλά συνδεόταν με εκατο- ντάδες άλλα, και κάθε αλλαγή επη- ρέαζε το σύνολο. Υπήρξαν φορές που ένιωσα ότι ήταν ακατόρθωτο. «Ανμπορέσωνατοκάνωαυτό, τότε θα είναι ό,τι καλύτερο έχωπετύχει» σκεφτόμουν. Δοκιμάστηκα περισ- σότεροαπό κάθε άλλοβιβλίο, τόσο σε τεχνικό όσο και σε συναισθημα- τικό επίπεδο, ερευνώντας σεβάθος τιςψυχικές διαταραχές. Επίσης, συ- μπεριέλαβα πολλά ασυνήθιστα στοιχεία, όπως, για παράδειγμα, μια γάτα που μιλάει. Και κάποιες από τις πιο απολαυστικές ανατρο- πές τις ανακάλυψα γράφοντας. Η Ολίβια, η σνομπ γάτα, είναι ένας χαρακτήρας του βιβλίου σας που γίνεται εξαρχής ο αγα­ πημένος των αναγνωστών. Εί­ ναι δημιούργημα της φαντα­ σίας σας ή την πλάσατε βασι­ σμένη σε μια υπαρκτή γάτα; Όταν ήμουν μικρή, είχα μια μαύρη γάτα που την έλεγαν Βέλβετ. Είχε γεννηθεί στην Κένυα και μας ακο- λούθησε σε όλες μας τις μετακομί- σεις στη Μαδαγασκάρη, τις ΗΠΑ, την Υεμένη, το Μαρόκο και τελικά τη Βρετανία, όπου πέθανε σε ηλι- κία 19 ετών. Κάθε φορά που άνοιγα ένα βιβλίο, με πλησίαζε και καθό- ταν κουλουριασμένη δίπλα μου. Πέρασα το μεγαλύτερο μέρος των παιδικών μου χρόνων διαβάζο- ντας, οπότε περάσαμε πολύ χρόνο μαζί. Παρ’ όλα αυτά νομίζω πως η Ολίβια είναι μοναδική. Ενώ σχεδία- ζα το βιβλίο, εμφανίστηκε από το πουθενά, όπως κάνουν συνήθως οι γάτες. Και είχε άποψηγιαταπάντα. τη «γέννηση» της Ολίβια και πολλά άλλα… ΤΟ ΥΛΙΚΌ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΡΩΤΉΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΉΣΕΙΣ ΑΝΤΛΉΘΗΚΕ ΑΠΌΣΥΝΕΝΤΕΎΞΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΈΑ ΣΤΑΠΕΡΙΟΔΙΚΆ VIPER ΚΑΙ THE BOOKSELLER (2/7/2021). Ποιοι συγγραφείςαποτελούνπη­ γή έμπνευσης για εσάς και επα­ νέρχεστε στα έργα τους; ΗKelly Link κάνει τομαγικό ναμοιά- ζει καθημερινό, και το αντίστροφο. Όταν διαβάζω τα βιβλία της νιώθω ότι γίνομαι πιο πλούσια. Η Shirley Jackson αντιλαμβάνεται πως με- ρικέςφορές εκείναπου προκαλούν τρόπο είναι τα μικρά, απλά πράγ- ματα.Μεγαλώνοντας,οStephenKing με εισήγαγε στον κόσμο του τρό- μου. Τα βιβλία του με επηρέασαν πάρα πολύ και ακόμα και σήμερα παραμένουν ζωντανά μέσα μου. Όλα τα καλά βιβλία περιέχουν τον τρόμο. Άλλωστε ένας μικρός πυρήνας του βρίσκεται στην καρ- διά της ανθρώπινης ύπαρξης. Η γραφήπουμεταδίδει τον τρόμο επι- τελεί μια πράξη βαθιάς συνδιαλλα- γής μεταξύ αναγνώστη και συγγρα- φέα, με την οποία ως δημιουργός γίνεσαι εξαιρετικά ευάλωτος. Ου- σιαστικά ομολογείς ότι αυτό είναι κάτι που με φοβίζει πάρα πολύ και εάν σε φοβίζει κι εσένα, αγαπητέ μου αναγνώστη, τότε θα το αντι- μετωπίσουμε μαζί. Ως ενήλικες, υποτίθεται ότι δεν πρέπει να φο- βόμαστε. Ηλογοτεχνία του τρόμου είναι ένα μέσο να καταπιαστούμε με τον φόβο. Τουλάχιστον το είδος με το οποίο ασχολούμαι έχει έτσι μια ιδιότητα κατά κάποιον τρόπο θεραπευτική. Μπορεί να περπατάς μέσα στο σκοτάδι, όμως βγαίνεις από την άλλη πλευρά. Θα μας δώσετε μια ιδέα για την υπόθεσητου Sundial , τουτέταρ­ του βιβλίου σας; Μια μητέρα πηγαίνει με την έφηβη κόρη της στο εγκαταλελειμμένο πατρικό της στο Sundial, που βρί- σκεται στις αχανείς εκτάσεις της ερήμου Μοχάβι, στη νότια Καλι­ φόρνια. Σκοπός αυτού του ταξιδιού είναι η σύσφιξη των σχέσεών τους. Ωστόσο καθεμιά τους πιστεύει ότι η άλλη σχεδιάζει να τη δολοφονή- σει. Αν και ακούγεται δυσοίωνο, εί- ναι ένα βιβλίο για τη συμπόνοια, τη θυσία, την περίπλοκη αγάπη που μπορεί να κρατάει ενωμένη μια οικογένεια.  Θέλατε απόμικρή ναγίνετε συγ­ γραφέας; Καθόλου. Έχοντας ζήσει νομαδικά τα παιδικά μου χρόνια, σπούδασα αγγλική φιλολογία στην Οξφόρδη και στη συνέχεια πήγα στηΝέα Υόρ- κη για να σπουδάσω υποκριτική. Ήταν σκέτη καταστροφή! Είναι πολύ δύσκολο να είσαι ηθοποιός, καθώς τις περισσότερες φορές θα πρέπει να αντιμετωπίσεις την απόρ­ ριψη. Ήμουν και χάλια στις οντι- σιόν… Ήταν κάτι που τελικά δεν μπορούσανακάνω. Επέστρεψαστο Λονδίνο κι έπιασα δουλειά σε ένα ίδρυμα για τα ανθρώπινα δικαιώμα- τα. Εκεί έγραφα λόγους και άρθρα, και αυτή η διαδικασία με έκανε να σκεφτώ πως θα ήθελα να γράψω κάτι δικό μου. Το αποτέλεσμα; Έκα- να αίτηση σε ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα δημιουργικής γραφής στο University of East Anglia. Και πώς καταλήξατε στις ιστο­ ρίες φαντασμάτων και τα γοτ­ θικά μυθιστορήματα; Στα 13 μου, ένα αόρατο χέρι με έσπρωχνε κάθε βράδυ να σηκωθώ από το κρεβάτι. Ήταν ειλικρινά το πιο τρομακτικό πράγμα που έχω αισθανθεί ποτέ μου – ένας φόβος που βγαίνει από τα μύχια της ψυ- χής και δεν έχει καμία απολύτως θέση στον ορθολογικό κόσμο. Και αυτόσυνέχισε νασυμβαίνει επί τέσ- σερα συνεχή καλοκαίρια. Καθώς όμως τότε δεν είχαμε το Google, η μόνη εξήγηση ήταν ότι υπήρχε κά- ποιο φάντασμα. Πολύ αργότερα, όταν πια κόντευα τα 30, μίλησα με κάποιον επαγγελματία κι έμαθα για τις υπναγωγικές παραισθήσεις, που παρατηρούνται όταν κάποιος βρίσκεται σταπρόθυρα του ύπνου. Ακόμη μου συμβαίνουν, ωστόσο είναι πολύ ευκολότερο να διαχειρι- στείς κάτι όταν γνωρίζεις τι είναι. Άντλησα από τις παραισθήσεις αυτές τη μνήμη του έντονου εκεί- νου φόβου κι όταν άρχισα να δια- βάζω ιστορίες φαντασμάτων και γοτθικάμυθιστορήματαδιαπίστω- σα ότι βρήκα πού ανήκε. Αυτό ήταν που με έκανε να νιώσω βαθιά έλξη προς τον τρόμο, τογοτθικόμυθιστό- ρημα, τηλογοτεχνίατουπαράξενου. Η Catriona Ward , με αφορμή το τρομακτικά σκοτεινό και θαυμάσια πολυεπίπεδο θρίλερ της Το τελευταίο σπίτι της οδού Νίντλες , απαντά σε ερωτήσεις σχετικά με τη διαδικασία της συγγραφής, τις συγγραφικές καταβολές της, CATR IONA WARD | 27