Αιχμές - Τεύχος #4

ΠΡΟΦΑΝΏΣ ΕΊΝΑΙ ΈΝΑ ΜΥΘΙΣΤΌΡΗΜΑ ΑΠΟΛΎΤΩΣ ΒΙΩΜΑΤΙΚΌ, ΤΑ ΠΡΌΣΩΠΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΆΣΕΙΣ ΌΜΩΣ ΕΊΝΑΙ ΓΕΝΝΉΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΊΑΣ ΜΟΥ. ΌΠΩΣ ΣΥΜΒΑΊΝΕΙ ΣΥΧΝΆ, ΠΟΛΎ ΘΑ ΉΘΕΛΑ ΝΑ ΉΤΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΆ ΠΡΌΣΩΠΑ – ΓΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΤΟΎΜΕ, ΝΑ ΤΣΑΚΩΘΟΎΜΕ, ΝΑ ΑΓΑΠΗΘΟΎΜΕ. ΣΤΟΥΣ ΜΉΝΕΣ ΠΟΥ ΠΈΡΑΣΑΝ, ΜΟΥ ΚΈΝΤΡΙΣΑΝ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΈΡΟΝ ΚΑΙ ΘΑ ΄ΘΕΛΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΠΩ ΈΝΑ ΧΕΡΆΚΙ… ΣΤΟ ΌΠΙΟ ΤΟΥ ΛΑΟΎ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΊΕΣ –«ΜΕ ΤΟΝ ΥΠΕΡΟΠΤΙΚΌ ΑΈΡΑ ΤΩΝ ΘΕΩΡΙΏΝ ΣΥΝΩΜΟΣΊΑΣ ΠΟΥ ΠΈΤΥΧΑΝ ΝΑ ΚΕΡΔΊΣΟΥΝ “ΤΟΝ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΆ” ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΊΩΝ ΑΝΘΡΏΠΩΝ»– ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΊΖΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΕΚΦΆΝΣΕΙΣ ΕΝΌΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΎ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΎΣ ΝΟΣΗΡΟΎ ΦΑΙΝΟΜΈΝΟΥ. ΧΡΙΣΤΊΝΑ ΠΟΥΛΊΔΟΥ Χωρίς πυξίδα Η εφημερίδα υπήρξε τρό- πος ζωής για το μεγαλύ- τερο μέρος της ενήλικης ζωής μου. Δούλεψα σε πολλές εφημερίδες, συ- νεργάστηκα με πάρα πολλούς αν- θρώπους, οι ανάγκες της εφημερί- δας κατείχαν τα πρωτεία στην κα- θημερινότητά μου. Τα βιώματά μου απόαυτήτηνεμπειρίααναμοχλεύο- νταν μέσα μου, ωσότου –με ωδίνες– γεννήθηκε τούτο το βιβλίο. Προφανώς είναι ένα μυθιστόρη- μα απολύτως βιωματικό, τα πρό- σωπα και οι καταστάσεις όμως εί- ναι γεννήματα της φαντασίας μου. Όπως συμβαίνει συχνά, πολύ θα ήθελα ναήτανπραγματικάπρόσω- πα – για να γνωριστούμε, να τσα- κωθούμε, να αγαπηθούμε. Στους μήνες που πέρασαν, μου κέντρισαν τοενδιαφέρονκαι θα΄θελανατους τα πω ένα χεράκι… Στην αριστερή εφημερίδα της μυ­ θοπλασίας μου με τον αυτάρεσκο τίτλο Πυξίδα , οι δημοσιογράφοι φέ­ ρουν το δικό τους φορτίο – από ιδεολογικές προκαταλήψεις, προ- σωπικά προβλήματα, διαφορετι- κές αντιλήψεις. Οι σχέσεις τους δο­ κιμάζονται γιατί είναι διαφορετι- κοί χαρακτήρες με ασύμπτωτα βιώ­ ματα – αφού προέρχονται από άλ- λες γενιές. ΟμοναχικόςΜορφίδης, διανοού­ μενος με ιστορία στο Κίνημα, πα- ρακολουθεί με βαθιά θλίψη τις ευ- ρύτερες εξελίξεις. Η Νίκη, που ξέ- ρει να επιβιώνει, προσπαθεί να δια­ χειριστεί πρόσωπα και καταστά- σεις με προσωπικό μόχθο. Ο αρι- στερός, μονόχνοτος Μπάρκας, φτιαγμένος από καθοδηγητική στό- φα, άνθρωπος του καφέ και του τσίπουρου, είναι διαθέσιμος ανά πάσα στιγμή να ξεδιπλώσει μια γε- ωστρατηγική ανάλυση. Ο αντιε- ξουσιαστής Θοδωρής, μέσα από μια δύσκολη διαδικασία αυτογνω- σίας, διαμορφώνει σταδιακά τον χαρακτήρα του. Ο Ανδρέας, ο ευ- συνείδητος καθηγητής, βασανίζε- ΠΈΤΡΟΣ ΤΑΤΣΌΠΟΥΛΟΣ Το όπιο του λαού Σ ε έναν κόσμο όπου τα «διαπιστευτήρια παραλο- γισμού» είναι πλέον απα- ραίτητα προκειμένου να λάβειςμέροςσεοιαδήπο- τε δημόσια συζήτηση «κοινής λογι- κής», εν προκειμένω επιχειρείται μια παράτολμη όσο και ανορθόδο- ξη προσέγγιση στο «τελευταίο με- σαιωνικόκατάλοιπο»: τηνπολυπλό- καμη διείσδυση της θρησκείας στη σύγχρονη κοινωνία. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τον επιθανάτιο ρόγ- χο του σκοταδισμού ή με τη θριαμ­ βευτική επιστροφή του ύστερααπό την ορθολογική αναδίπλωση; Επα- φίεμαι δηλαδή στην καλή πίστη του αναγνώστη και, εάν σκεφτείτε την ειρωνεία του πράγματος, είναι μάλλον και η μοναδική πίστη στην οποία επαφίεμαι. Στο Όπιο του λαού , το εικοστό δεύτερο βιβλίο μου, οι θρησκείες –«με τον υπεροπτικόαέρα των θεω­ ριών συνωμοσίας που πέτυχαν να κερδίσουν “τον νου και την καρδιά” δισεκατομμυρίων ανθρώπων»– αντι- μετωπίζονται σαν εκφάνσεις ενός διαχρονικού και διεθνούς νοσηρού φαινομένου. Αυτονόητα, ως πολίτης μιας ευρωπαϊκής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας κι ενός –στα χαρτιά έστω– σύγχρονου κοσμικού κρά- τους (με πολλούς πολλούς αστερί- σκους), εστιάζω σε ζητήματα ελλη- νοκεντρικού και χριστιανοκεντρι- κού ενδιαφέροντος – από εκεί, άλ- λωστε, αντλώ και τα περισσότερα βιώματά μου· αυτό σε καμία περί- πτωση δεν σημαίνει ότι υπολήπτο- μαι κάποιαάλληθρησκείαπιοπολύ από τη χριστιανική ή κάποιο άλλο χριστιανικό δόγμα πιο πολύ από το ελληνορθόδοξο, ούτε ότι έχω λιγό- τερα ράμματα για τις γούνες των άλλων θρησκειών και των άλλων δογμάτων. Εξετάζεταιησχέσητηςθρησκείας με την πολιτική, αρχής γενομένης από την πιο χυδαία της μορφή: την απροκάλυπταπελατειακή. Υπογραμ­ μίζεται το γεγονός ότι στην πατρίδα μας το «χέρι στο μέλι» έχουν βάλει τόσο η δεξιά όσο και η αριστερή πα- ράταξη. Στο ίδιο πλαίσιο μνημονεύ- ονται η αμοιβαία επωφελής σχέση της ναζιστικής Χρυσής Αυγής με ιε- ράρχες της Ελλαδικής Εκκλησίας, το παγκόσμιο παράδοξο ενός Κομ- μουνιστικού Κόμματος με ανεξί- θρησκη ιδεολογία και θρησκευτική ιδιοσυγκρασία, καθώς και η πατέ- ντα τρομοκρατών αγιογράφων. Εν συνεχεία στηλιτεύονται η εμπορία θαυμάτων, τα προσκυνήματα λει- ψάνων και η κάθε είδους εκμετάλ- λευση της θρησκοληψίας που συν τωχρόνωέχει αναχθεί σεμιαάκρως επικερδή «μπίζνα». Αναδεικνύεται η λυσσαλέα κόντρα επιστήμης και θρησκείας (παρά τις απέλπιδες προσπάθειες της δεύτερης να τη συγκαλύψει, ιδίως μετά από τις απανωτές «πανωλεθρίες» της στο πεδίο των αδιάσειστων τεκμηρίων), όπως και η θεμελιώδης «ειδοποιός διαφορά», το αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσάτους.Τέλος,αποκαλύπτο­ νται η εγκληματική πολιτική «ερ- γαλειοποίηση» της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας ανά την υφήλιο, η κολοσσιαίων διαστάσεων ιστορική πλαστογραφία γύρω από τον ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Εθνεγερσία του 1821 και η αμ- φίθυμη/αμφίσημη στάση της Ελλα- δικής Εκκλησίας απέναντι στη χει- ρότερη πανδημία της τελευταίας εκατονταετίας. ται από αγωνίες – για τις ευρύτερες εξελίξεις, τη δυστοκία στην εκπαι- δευτική διαδικασία και τα αναπά- ντεχα προσωπικά προβλήματα. Η Νουνού είναι μια δροσερή, ευαί- σθητη αλλά και στέρεα μαζί ύπαρ- ξη, πολιτικοποιημένη και απολιτίκ ταυτόχρονα. ΟΠάλλης είναι ο διευ­ θυντής –που εκ του ρόλου του κα- λείται να κρατά ισορροπίες– ενώ βαρύνεται με ένα σοβαρό προσω- πικό φορτίο. Στον ευρύτερο περίγυρο δια- μορφώνεται ένα θολό σκηνικό. Η ζώνη Σένγκεν θρυμματίζεται, η Ευ- ρωπαϊκή Ένωση κλονίζεται, στη Γαλλία γίνεται πρόεδρος η αρχη- γός του φασιστικού κόμματος και καλεί σε δημοψήφισμα εξόδου από τοευρώ, έναακροδεξιόρεύμααπο­ κτά σταδιακά ερείσματα. Σε αυτές τις συνθήκες οι ήρωές μας επηρεάζονται, κλονίζονται και σιγά σιγά, ασυνείδητα, μεταπλά- θονται. Και η ζωή συνεχίζεται.  | 7