Αιχμές - Τεύχος #4

ΣΤΈΚΙ/ ΠΛΕΙΑΔΕΣ/ ΑΘΉΝΑ ΤOY ΧΡΗΣΤΟY ΑΡΜΑΝΤΟ ΓΚΕΖΟΥ Λ ίγα βιβλιοπωλεία στην Αθήνα λει- τουργούν ως τοπόσημα αναφοράς και οι Πλειάδες είναι σίγουρα ένα από αυτά. Πολλές φορές έχω ακού- σει από κάποιον φίλο ή γνωστό «να, κάπου κοντάστιςΠλειάδες μένω» ή «το τάδε μα- γαζί είναι δίπλα στις Πλειάδες». Σε αυτό συμβάλλει σίγουρα η τοποθεσία: 2-3 λεπτά από τη στάσηΜετρό Ευαγγελισμός, στον ζωντανό και (όχι υπερβολικά) κεντρικό δρόμο της Σπύρου Μερκούρη. Αποκεί και πέρα, βοηθά και το όνομα: ένα όνομα καλαίσθητο και κομψό, που δεν παραπέμπει ευθέως σε βιβλία, σκέψη ή γνώση, όπως δηλαδή γίνεται συνήθως. Ο αστε- ρισμός Πλειάδες (γνωστός και ως Πούλια) πήρε το όνομά του από τις εφτά νύμφες, που σύμφω- να με μια εκδοχή του μύθου τις κυνηγούσε ερω- τικά ο Ωρίων, ώσπου ο Δίας τις λυπήθηκε και τις μεταμόρφωσε σε αστερισμό. Κατά μία άλλη εκδοχή, την επικρατέστερη, οι Πλειάδες αυτο- κτόνησαν απ’ τον καημό τους για την τιμωρία του πατέρα τους Άτλαντα να σηκώνει στους ώμους τον άξονα του κόσμου ή για τον χαμό των αδελφών τους Υάδων. Σε κάθε περίπτωση, πρό- κειται για ένα όνομα με χροιά περιπέτειας, έρω- τα και μύθου, στοιχεία που θεμελιακά και αβία- στα παραπέμπουν στα βιβλία και τη μυστηρια- κή σχέση που αναπτύσσει ο κάθε αναγνώστης μαζί τους. Περνάμε τώρα σταπιο ουσιαστικά: οι ιδιοκτή- τες, ο Άλκης και η Αλεξάνδρα, είναι άνθρωποι ευχάριστοι και εξυπηρετικοί με έναν τρόπο όχι προσποιητό ή πιεστικό — απλοί, ειλικρινείς, με καλή διάθεση και φυσικά ενημερωμένοι σύμ- φωνα με τις κάθε φορά τρέχουσες τάσεις, αφού πρόκειται για κεντρικό, καθαρά βιβλιοφιλικό βιβλιοπωλείο της Αθήνας που δίνει τον τόνο της εκδοτικής παραγωγής. Όλα τα παραπάνωδένουν έξοχα, κατά το δικό μου προσωπικό φυσικά γούστο, με τον φωτεινό χώρο με τη μεγάλη γυάλινη βιτρίνα, το πεντα- κάθαρο σύγχρονο εσωτερικό και τη μικρή πρά- σινη αυλή στο πίσω μέρος όπου πίνει καμιά φορά ο επισκέπτης τον καφέ του — και, αλίμο- νο, την αξιολάτρευτη και αγέρωχη γάτα του βι- βλιοπωλείου, που εποπτεύει έτσι ώστε να δια- σφαλίζει πως όλα βρίσκονται στη σωστή τους θέση στα ράφια και τους πάγκους. Όταν βρίσκο- μαι στις Πλειάδες, μου αρέσει έτσι όπως κρατάω ένα βιβλίο στο χέρι μου, να σηκώνω το βλέμμα και να παρατηρώ έξω τον δρόμο μέσα από τη βιτρίνα — σαν να βλέπω την εικόνα μιας πολύ- βουης γοητευτικής πόλης μέσα από ένα εξωτικό παράθυρο φαντασίας και θαλπωρής. Πρέπει φυσικά να το ομολογήσω: σίγουρα εί- μαι και λίγο προκατειλημμένος. Στις Πλειάδες έκανα την πρώτη παρουσίαση του πρώτου μου μυθιστορήματος ( Η λάσπη , εκδ. Μελάνι), το 2015. Είκοσι πέντε ετών εγώ τότε, μετέωρος μετά την αποφοίτησήμουαπό τοΕΜΠ, σταπαρ- θενικά λογοτεχνικά μου βήματα, με αβεβαιότη- τες αλλά και φιλοδοξίες. Ήθελα να κάνω την πρώτη παρουσίαση σε έναν χώρο οικείο και βι- βλιοφιλικό, που να μην είναι ωστόσο φορτωμέ- νος και επιτηδευμένος, ώστε να νιώσω όσο πιο άνετα γινόταν. Για αυτό και με την τότε εκδότριά μου, την Πόπη Γκανά, επιλέξαμε τις Πλειάδες, που παρότι ήταν σχετικά νέο βιβλιοπωλείο εκεί- νη την εποχήήταν ήδηπολύ δημοφιλές και περι- ζήτητο για εκδηλώσεις — κάνοντάς με να νιώσω πολύ προνομιούχος. Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ότι εκείνη η βρα- διά, με αγαπημένα πρόσωπα, κόσμο να κάνει ερωτήσεις, υπογραφές του βιβλίου μου, σημα- ντικούς ανθρώπους να μιλούν για αυτό (ο Γιώρ- γος Χουλιαράς και ο πρόσφατα εκλιπών Κώστας Παπαγεωργίου), επηρεάζει το συναίσθημά μου ακόμα και σήμερα όταν περνάω έξω από τη βι- τρίνα ή ανοίγω την πόρτα για να μπωστον χώρο του βιβλιοπωλείου. Και σίγουρα, τώρα πια που ζω κι εγώ κάπου εδώστη γειτονιά τους, οι Πλειάδες είναι ένας από τους λόγους που νιώθω ζεστασιά και οικειότητα σε αυτά τα κατά τα άλλα καινούργια μέρη.  ΌΤΑΝ ΒΡΊΣΚΟΜΑΙ ΣΤΙΣ ΠΛΕΙΆΔΕΣ, ΜΟΥ ΑΡΈΣΕΙ ΈΤΣΙ ΌΠΩΣ ΚΡΑΤΆΩ ΈΝΑ ΒΙΒΛΊΟ ΣΤΟ ΧΈΡΙ ΜΟΥ, ΝΑ ΣΗΚΏΝΩ ΤΟ ΒΛΈΜΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΤΗΡΏ ΈΞΩ ΤΟΝ ΔΡΌΜΟ ΜΈΣΑ ΑΠΌ ΤΗ ΒΙΤΡΊΝΑ – ΣΑΝ ΝΑ ΒΛΈΠΩ ΤΗΝ ΕΙΚΌΝΑ ΜΙΑΣ ΠΟΛΎΒΟΥΗΣ ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΉΣ ΠΌΛΗΣ ΜΈΣΑ ΑΠΌ ΈΝΑ ΕΞΩΤΙΚΌ ΠΑΡΆΘΥΡΟ ΦΑΝΤΑΣΊΑΣ ΚΑΙ ΘΑΛΠΩΡΉΣ. ΤΑ ΣΤΈΚΙΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΊΟΥ