Το πέρασμα

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ 15 «Δηλαδή θα μείνουμε άπραγοι να τους κοιτάμε να πνί- γονται;» αντέδρασε αγανακτισμένος ο γιατρός. Ο υπαστυνόμος έβηξε προειδοποιητικά και έτριψε με μια δόση αγανάκτησης τη μύτη του παπουτσιού του στο έδαφος. «Τα παιδιά του λιμεναρχείου είναι σε συνεχή επικοινωνία με τους δικούς τους στο μεγαλονήσι» είπε καταβάλλοντας προσπάθεια να ακουστεί ήρεμος και έστρε- ψε την προσοχή του ξανά προς τη θάλασσα, προσέχοντας να μη συναντηθούν τα βλέμματά τους. «Και πού είναι τότε; Δεν θα έπρεπε να έχουν φανεί μέχρι τώρα;» «Αφού δεν έχουν διαθέσιμο σκάφος για τέτοιον καιρό, με τι να έρθουν;» πετάχτηκε ο υπαρχιφύλακας. «Τότε ας κάνουμε εμείς κάτι». «Και σαν τι να κάνουμε δηλαδή;» παρενέβη ο δήμαρχος. «Δεν ξέρω, κάτι, οτιδήποτε μπορεί να βοηθήσει» στρά- φηκε προς αυτόν ο γιατρός, έκπληκτος με τον ίδιο του τον εαυτό γιατί πρώτη φορά επέμενε τόσο για κάτι που δεν σχετιζόταν με τη δουλειά του. «Να πάψει ο καιρός, πάντως, μην περιμένετε» ακού- στηκε από πίσω ο γέρος καπετάνιος που είχε μιλήσει και νωρίτερα. Ο αγροτικός γιατρός ξεφύσησε απελπισμένος, έβαλε τα χέρια στη μέση και στράφηκε ξανά προς τον δήμαρχο. «Άρα είναι κιόλας πνιγμένοι» είπε όσο πιο αργά γινόταν.