Το πέρασμα

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΖΑΜΙΩΤΗΣ 10 πότε να το αναποδογυρίσουν και πότε να το καταπιούν ολόκληρο. Με συνέπεια απαρέγκλιτη κατέφθαναν το ένα μετά το άλλο, λυσσομανούσαν πάνω του, τραντάζοντας και ταρακουνώντας το πολυκαιρισμένο σκαρί σαν να μην ήταν πλοίο φτιαγμένο για ανοιχτές θάλασσες παρά μικρό βαρκάκι που το κλονίζουν ως και τα απόνερα στο πιο ασφαλές λιμάνι. Ο αγροτικός γιατρός ελάχιστα εξοικειωμένος ένιωθε μ’ όλα αυτά. Θα ’χε σίγουρα παρακολουθήσει εκατοντάδες παρόμοιες σκηνές θαλασσοταραχής στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο, τώρα όμως που βίωνε πραγματικά το φαινόμενο διαπίστωνε με μια αίσθηση μελαγχολίας πόσο λίγα γνώριζε για τη δύναμη της φύσης. Ούτε τον εαυτό του ήξερε τόσο καλά όσο πίστευε. Ο φόβος είχε ριζώσει για τα καλά στην καρδιά του και έπρεπε να καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια για να μη σκέφτεται συνεχώς πόσο τυχερός είναι που πατούσε ασφαλής στη στεριά, όταν ποιος ξέρει πόσοι σ’ εκείνο το σαπιοκάραβο δεν θα πρόφταιναν να δουν το ξημέρωμα. Παρηγορούσε τον εαυτό του πως εκείνες οι μικρόψυχες σκέψεις δεν οφείλονταν σε δειλία αλλά σε όσα άκουγε το τελευταίο ημίωρο από τους υπόλοιπους που βρίσκονταν μαζί του. Εκείνοι ασφαλώς, ως νησιώτες, γνώριζαν περισ- σότερα γι’ αυτού του είδους τις καταστάσεις και άρα οι εκτιμήσεις τους βάραιναν περισσότερο από τη δική του